Για τις Επαφές με τους Δασκάλους

/Για τις Επαφές με τους Δασκάλους
Για τις Επαφές με τους Δασκάλους2017-03-27T13:39:09+00:00

Για τις Επαφές με τους Δασκάλους

Αθήνα 27 Φεβρουαρίου 2017

Για τις επαφές με τους Δασκάλους

Μια Εσωτερική Διάσταση στην Ιστορία του Θεοσοφικού Κινήματος

από τον Κάρλος Καρντόσο Αβελίνε

Το Θεοσοφικό Κίνημα αποτελεί έναν πρωτοπόρο πυρήνα της μελλοντικής παγκόσμιας αδελφότητας των ανθρώπων, έναν πυρήνα που δημιουργήθηκε από την Ελένα Πετρόβνα Μπλαβάτσκυ το 1875, υπό την έμπνευση ορισμένων Διδασκάλων της Σοφίας, που ζουν σε απομακρυσμένες περιοχές στα Ιμαλάια.

Γι’ αυτούς τους σοφούς, οι γεωγραφικές αποστάσεις έχουν μηδαμινή σημασία, γιατί η διόραση κι η τηλεπάθεια υπάγονται στις μορφές της γιόγκα που χρησιμοποιούν. Σιωπηρά, βοηθούν άτομα καλής προαίρεσης από διαφορετικές χώρες, φιλοσοφίες, θρησκείες και κοινωνικές τάξεις. Όποιος έχει την ικανότητα να στοχάζεται αφεαυτού πάνω σε φιλοσοφικά θέματα, εκείνος που έχει ευρύ νοητικό ορίζοντα και κλίση να δρα αλτρουιστικά, αυτός είναι φυσικό να περιλαμβάνεται στο γενικό πεδίο παρατήρησης των δασκάλων. Υπάρχει συνεχής και ζωντανή αλληλεπίδραση ανάμεσα στους Αθάνατους Σοφούς και στους ανθρώπους. Ωστόσο, αυτή η αλληλεπίδραση  ξεδιπλώνεται με τρόπους που είναι πιο περίπλοκοι και πιο ανεπαίσθητοι απ’ όσο νομίζουν οι περισσότεροι. Αυτό είναι ένα από τα κεντρικά θέματα έρευνας για το Independent Lodge of Theosophist (Ανεξάρτητη Στοά των Θεόσοφων).

Ο ερευνητής που εξετάζει την ιστορία του Θεοσοφικού Κινήματος διαπιστώνει ότι η υπόθεση των επαφών με τους Δασκάλους περνά από τέσσερεις κύριες φάσεις ή πτυχές, με καθεμία απ’ αυτές να παρουσιάζει τις δικές της προκλήσεις και τα δικά της εμπόδια.

Ένα από τα ενδεχόμενα είναι να υπάρχει απόλυτη δυσπιστία για το κατά πόσο είναι δυνατό να  συμβαίνουν τέτοιες επαφές ή ακόμη και δυσπιστία  για την ύπαρξη των Δασκάλων. Η απελπισία και ο σκεπτικισμός είναι δύο είδη πλάνης που το κίνημα πρέπει να εντοπίσει και να αποδιώξει κατά την αναζήτηση της αλήθειας και την εδραίωση στενής σχέσης με τους γνήσιους Δασκάλους.

Ισχύει ένας «παράγοντας διαδοχής» μεταξύ των τεσσάρων ιστορικών φάσεων στις επαφές με τους Δασκάλους: κάθε φάση διαδέχεται την άλλη. Όμως, ορισμένες από αυτές συμβαίνουν, σε μεγάλο βαθμό, ταυτόχρονα, με αποτέλεσμα να αλληλεπικαλύπτονται.

Ας τις εξετάσουμε.

 1)   Στην πρώτη φάση της ιστορίας των επαφών με τους Δασκάλους, συνέβησαν επαφές που ήσαν Αυθεντικές και έλαβαν χώρα εκτός των άλλων και στα Εξωτερικά Επίπεδα της Πραγματικότητας. Σε αυτή τη φάση, οι Δάσκαλοι είναι μερικές φορές ορατοί. Στέλνουν επιστολές. Βοηθούν την Ε.Π.Μ. να προκαλεί φαινόμενα όπως την φημισμένη υλοποίηση με τα φλιτζάνια και πολλά άλλα. Η περίοδος κατά την οποίαν, σχετικά κυριαρχούσε αυτού του είδους η επαφή φτάνει μέχρι το 1884-1885 και σταματά τελείως το 1900. Σε αυτή την πρώτη φάση, οι Δάσκαλοι ποτέ δεν λένε κοινότοπα πράγματα. Συχνά επικρίνουν τους μαθητές, επισημαίνοντας τα αδύνατα σημεία τους ώστε να τα διορθώσουν. Η μαθητεία που προκύπτει από αυτές τις  επαφές – όπως έχει καταγραφεί στις Επιστολές του Μαχάτμα – συνιστά έναν αυστηρό δρόμο που θα ακολουθήσουν μόνο οι Λίγοι.

2)   Η δεύτερη φάση στην ιστορία των επαφών με τους Δασκάλους εξακολουθεί και τώρα, στις αρχές του 21ου αιώνα, ευρέως να κυριαρχεί στο «εσωτερικό κίνημα». Είναι η φάση των φανταστικών επαφών. Σ’ αυτήν οι Δάσκαλοι μπορούν να λένε μόνο κοινότοπα πράγματα και λένε σχεδόν όσα θέλουν να ακούσουν οι «μαθητές». Αυτό πρέπει να συμβεί για έναν πολύ απλό λόγο: εν προκειμένω,  οι «Δάσκαλοι» είναι εφεύρημα του υποσυνείδητου των επίδοξων μαθητών. Φαίνεται ότι το πρώτο πιο γνωστό παράδειγμα αυτής της φάσης συνέβη στην Αγγλία μέσω του Άλφρεντ Σίνετ ο οποίος, ενόσω ζούσε η Ε.Π.Μ., έκανε υπνωτιστικές και μεντιουμιστικές συνεδρίες διαλόγου με φανταστικούς Αντέπτ, στον «εσωτερικό κύκλο» της Στοάς του Λονδίνου. Η Ε.Π.Μ. γράφει για τις ψευδο- επαφές με Δασκάλους στις τελευταίες σελίδες του «Κλειδιού της Θεοσοφίας». Σ’ αυτόν ακριβώς τον «εσωτερικό κύκλο» είναι που, από κοινού, η Άνι Μπέζαντ και ο Τσαρλς Λεντμπίτερ άρχισαν τις φανταστικές τους επαφές με ψευδο- Δασκάλους, όπως αναφέρεται στην Αυτοβιογραφία του κ. Άλφρεντ Σίνετ (στην 65σέλιδη έκδοσή της από το «Theosophical History Centre», Λονδίνο, 1986).

3)    Η τρίτη φάση είναι το καρμικό αποτέλεσμα της 2ης φάσης. Κατά την τρίτη φάση, κυριαρχεί σκεπτικισμός και απελπισία κι όλες οι επαφές λογίζονται πλασματικές. Μερικές φορές, προκειμένου να καταπολεμήσει την απελπισία του ένας ειλικρινής σπουδαστής υπαναχωρεί στην 2η φάση και τότε εφευρίσκει «φαντασμαγορικά» τεχνητά πυροτεχνήματα για να συνεχίσει. Μια τέτοια πρακτική απλώς βαθαίνει το πρόβλημα. Το δίλημμα ανάμεσα στην πλάνη των ψευδο-επαφών και την πλάνη ότι «όλα είναι ψεύτικα» δημιουργεί μια θανάσιμη παγίδα για πολλούς που εγκαταλείπουν την κοινής λογικής προσέγγιση που δίδαξε η Ε.Π.Μ. Εξάλλου, η τρίτη ή «χωρίς επαφή» φάση ανοίγει  μερικές δευτερεύουσας σημασίας θύρες του κινήματος προς το έργο μελετητών, μερικοί από τους οποίους δεν είναι παρά ψευτο-λόγιοι που προσπαθούν να περιγράψουν το κίνημα σαν να ήταν πεθαμένο από εσωτερική άποψη.

4) Η 4η φάση ουσιαστικά περιγράφεται στο κείμενο της «Επιστολής του 1900». Το πλήρες κείμενο της επιστολής μπορεί να το διαβάσει κανείς σε ιστότοπους συνεργατών μας υπό τον τίτλο «Η Επιστολή του 1900 από έναν Μαχάτμα» και με υπότιτλο «Το Έγγραφο που Προειδοποιούσε  ότι η Εταιρεία του Αντυάρ Είχε Εγκαταλείψει την Πραγματική Θεοσοφία». Στην Επιστολή του 1900 διαβάζουμε ότι [1]:

« Η κορυφογραμμή της διανοητικής προόδου πρέπει να κατακτηθεί και να οδηγηθεί στην πνευματικότητα. Δεν μπορεί να οδηγηθεί με την βία σε πίστεις και συναισθηματική λατρεία. Η ουσία των ανώτερων σκέψεων  των μελών στη συλλογικότητά τους  πρέπει να διέπει κάθε πράξη στην Θεοσοφική Εταιρεία και το Εσωτερικό Τμήμα. Ποτέ δεν προσπαθούμε να υποτάξουμε την θέληση των άλλων σε εμάς. Σε ευνοϊκούς καιρούς αφήνουμε χαλαρές τις επιρροές που εξυψώνουν και επηρεάζουν διάφορους ανθρώπους με διάφορους τρόπους. Είναι η  συλλογική πτυχή πολλών τέτοιων σκέψεων που μπορεί να δώσει τον σωστό τόνο στην δράση.» 

Οι παραπάνω γραμμές μοιάζουν να περιέχουν βασικές πληροφορίες ως προς τις επαφές μεταξύ Δασκάλων και του κινήματος για την περίοδο μετά το 1900. Αυτή είναι η χρονιά που άρχισε η Εποχή του Υδροχόου, σύμφωνα με μια σαφή και τεκμηριωμένη διατύπωση της Ε.Π.Μ. («Άπαντα» έκδοση του Θεοσοφικού Εκδοτικού Οίκου, τόμ. VIII, σ. 174, υποσημ.). Επομένως, υπάρχει η δυνατότητα της επαφής. Και είναι πραγματική. Δεν είναι λεκτική. Δεν είναι οπτική. Δεν είναι προσωπική. Κατά συνέπεια, κανείς δεν μπορεί να καμαρώνει γι’ αυτήν προσωπικά. Όποιος συνειδητοποιήσει αυτή τη διαδικασία γίνεται όλο και λιγότερο υποχείριο συναισθημάτων προσωπικής φιλοδοξίας. Οι προτάσεις-κλειδιά στην επιστολή είναι:

«Σε ευνοϊκούς καιρούς αφήνουμε χαλαρές τις επιρροές που εξυψώνουν και επηρεάζουν διάφορους ανθρώπους με διάφορους τρόπους. Είναι η  συλλογική πτυχή πολλών τέτοιων σκέψεων που μπορεί να δώσει τον σωστό τόνο στην δράση.»

Αυτή η σωστή εσωτερική διαδικασία δεν έχει σταματήσει ποτέ και ποτέ δεν θα σταματήσει, οπουδήποτε και οποτεδήποτε υπάρχει μια Ψυχή έτοιμη να την δεχτεί σε οποιαδήποτε ήπειρο ή χώρα. Κι όμως, με την ματιά του σύγχρονου Θεοσοφικού Κινήματος, η συγκεκριμένη διδασκαλία έγινε κατά κύριο λόγο κατανοητή – και εφαρμόστηκε – μόνο από τον Φεβρουάριο του 1909 και μετά. Την κατανόησαν και την υλοποίησαν θεόσοφοι που δεν είχαν διαβάσει την Επιστολή του 1900, καθώς η Επιστολή δημοσιεύθηκε – όχι ολόκληρη –  αρκετά χρόνια μετά το 1909. Η εκκίνηση για την αναδιοργάνωση του κινήματος πάνω στην υγιή βάση αυτής της κοινής λογικής διδασκαλίας ως προς τις επαφές με τους Δασκάλους ήταν το θεμέλιο της Ενωμένης Στοάς των Θεόσοφων.

Ας εξετάσουμε, τώρα, ένα απόσπασμα από το βιβλίο του John Garrigues με τίτλο «Δείξε τον Δρόμο» (“Point out the Way”). Περιγράφει ενδιαφέρουσες πτυχές της τέταρτης φάσης των επαφών: την φάση που είναι απαλλαγμένη από εξωτερικά «φαινόμενα», αληθινά και μη, και που προκαλεί μια απρόσωπη, μη-λεκτική, μη-ορατή ανώτερου και εσωτερικού επιπέδου διαδικασία επικοινωνίας με τις γνήσιες πηγές της παγκόσμιας σοφίας.

Ο κ. Garrigues, συνεργάτης της Ενωμένης Στοάς των Θεόσοφων κι ένας εκ των ιδρυτών της, έλεγε την δεκαετία του 1930:
«….Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε πίσω από την έννοια της Μαθητείας και ίσως αυτό θα μας ανοίξει τα μάτια για κάποια πράγματα. Εδώ έχουμε, ως σώμα, ένα είδος σχέσης με τους Δασκάλους της Σοφίας, έτσι δεν είναι; [2] Ενδιαφερόμαστε για την ίδια Υπόθεση, για την οποίαν εργάζονται Εκείνοι με πλήρη, αδιάσπαστη συνειδητότητα. Αγωνιζόμαστε να πορευτούμε στην ίδια κατεύθυνση. Δηλαδή, προσπαθούμε να μελετάμε και να εφαρμόζουμε την ίδια διδασκαλία που οδηγεί τις ζωές Τους. Επομένως, έχουμε μια σχέση με Εκείνους ως σύνολο, ως σώμα, με κοινό στόχο, κοινό σκοπό και κοινή διδασκαλία.  Όσο κι αν είναι απόμακρη αυτή η σχέση, είναι μια επαφή. Φαντάζεστε σποραδικά εδώ κι εκεί έναν άνθρωπο να την συνειδητοποιεί; Όπως ακριβώς η αίσθηση της αφής, όταν επικεντρωθεί κανείς σε αυτήν, μετατρέπεται σε αίσθηση της ακοής χωρίς να χαθεί η αίσθηση της αφής και, στη συνέχεια, η αίσθηση της ακοής, με μεγαλύτερη συγκέντρωση, μετατρέπεται σε αίσθηση της όρασης, χωρίς να χάσει κανείς ούτε την ακοή ούτε την αφή – εάν υπάρχουν Δάσκαλοι της Σοφίας, εάν υπάρχουν τέτοια Όντα και εργάζονται πράγματι για το καλό όλων των ανθρώπων, τότε Αυτοί θα πρέπει να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για όσους ανθρώπους, άνδρες και γυναίκες, πασχίζουν να ακολουθούν όποιον δρόμο τους ανοίγεται για να μπορούν να βοηθούν ακόμη περισσότερο και να διδάσκουν τους άλλους». [3]

Τα λόγια του John Garrigues εμπνέουν τα μέγιστα κάποιον που θέλει να κατανοήσει τις εσώτερες πτυχές της θεοσοφικής προσπάθειας κατά τον 21ο αιώνα και πέραν τούτου. Άλλες σημαντικές συμβουλές μπορεί κανείς να αντλήσει μελετώντας σε βάθος την αυθεντική θεοσοφική βιβλιογραφία.
Μερικά από τα βιβλία που δίνουν ρεαλιστικές πληροφορίες για το πώς μπορεί ο σπουδαστής να αρχίσει να ερευνά την σιωπηρή διαδικασία επικοινωνίας με ανώτερες τάξεις είναι:

*  «Οι Επιστολές του Μαχάτμα», που εκδόθηκε από τον A. Trevor Barker

*  «Επιστολές από τους Δασκάλους της Σοφίας», πρώτη και δεύτερη σειρά, που εκδόθηκε από τον C. Jinarajadasa

*  «Φως στην Ατραπό», της Mabel Collins

* «Η Φωνή της Σιγής», της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ και

* «Το Κλειδί της Θεοσοφίας», της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ [4]

Μια τέτοια έρευνα είναι πολυδιάστατη και, συνήθως, απαιτεί περισσότερες από μία ζωές, αλλά γίνεται ευκολότερη με το πέρασμα του χρόνου. Κάθε προσπάθεια προς τη σωστή κατεύθυνση είναι έγκυρη κι αξιόλογη γιατί φέρνει καρπούς ακόμα και σε σύντομο χρονικό διάστημα. Το πρώτο βήμα σε αυτήν την πορεία είναι να έρθει κανείς σε επαφή με τον δικό του ανώτερο εαυτό ή την αθάνατη ψυχή του. Μόνο μέσα από τις δικές του ανώτερες διαστάσεις μπορεί κανείς να συντονιστεί με πιο υψηλές τάξεις ζωής. Εδώ θα ρωτήσει κανείς: «Και πώς μπορείς να το κάνεις αυτό;»

Παραδόξως, ένας εξαιρετικός τρόπος ώστε να μπορέσει ο σπουδαστής να αναπτύξει επαφή με τον δικό του ανώτερο εαυτό είναι το να γίνει, ταυτόχρονα, αφενός ανεξάρτητος και αφετέρου αλτρουιστής. Είναι σημαντικό να μελετά κανείς την παγκόσμια σοφία, να σέβεται όλα τα όντα και να προσπαθεί να υπηρετεί την ανθρωπότητα στο σύνολό της. Παράλληλα, η ουσία έγκειται στην αυτονομία μας και στην ευθύνη μας απέναντι στον ίδιο τον εαυτό μας.

Σύμφωνα με την άποψη του Indipendent Lodge of Theosophists (Ανεξάρτητη Στοά των Θεόσοφων) ο δρόμος της σοφίας είναι απότομος και στενός, ενώ, επιπλέον, απαιτεί αδιάλειπτη προσοχή. Ωστόσο, όπως λέει η παράδοση της Ανατολής «δεν υπάρχει άλλος δρόμος να πορευτείς».

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1]  Οι λέξεις με κεφαλαία γράμματα «ΚΑΙ Ε.Τ.» αποσιωπήθηκαν από τους εκδότες του Αντυάρ μέχρι που έλαβε και δημοσίευσε το πλήρες κείμενο της επιστολής ένας μελετητής της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ το 1987. Η συντομογραφία «Ε.Τ.» αναφέρεται στο Εσωτερικό Τμήμα του κινήματος, που δημιούργησε η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ στο τέλος της δεκαετίας του 1880.  

[2] Εδώ, ο συγγραφέας αναφέρεται σε μια ομάδα αφοσιωμένων σπουδαστών της αυθεντικής διδασκαλίας της Θεοσοφίας, οι οποίοι εργάζονται με αλτρουισμό και με μακρόπνοη προοπτική. 

[3] Αυτές οι γραμμές έχουν μεταγραφεί από την σ. 198 του «Δείξε τον Δρόμο». Πρόκειται για ένα δακτυλογραφημένο και φωτοτυπημένο βιβλίο που αναπαράγει στενογραφικές σημειώσεις από ανεπίσημες συζητήσεις πάνω στο βιβλίο «Ο Ωκεανός της Θεοσοφίας» του Γ.Κ.Τζατζ. Οι συζητήσεις  έλαβαν χώρα τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1930 στο United Lodge of Theosophists (Ενωμένη Στοά των Θεόσοφων) στο Λος Άντζελες. Σ’ αυτή την πρώτη έκδοση, το «Δείξε τον Δρόμο” έχει 211 σελίδες.

[4] Βλέπε επίσης το πιο πρόσφατο βιβλίο «Η Φωτιά και το Φως της Θεοσοφικής Γραμματείας» του Κάρλος Καρντόσο Αβελίνε, έκδοση του «the Aquarian Theosophist», 2013, 255 σελίδων. Πιο συγκεκριμένα, το κεφάλαιο 21 με τίτλο «Οι Επτά Αρχές του Κινήματος».

Το άρθρο «Για τις  Επαφές με τους Δασκάλους» πρωτο-δημοσιεύθηκε το 2010. Λίγους μήνες μετά την δημοσίευσή του, ενώ μεταφραζόταν στα ισπανικά, ο συγγραφέας αναθεώρησε την αγγλική εκδοχή του και κατά κάποιο τρόπο το συντόμευσε για να του δώσει τελικά την παρούσα μορφή του.

Τον Σεπτέμβριο του 2016, μετά από ενδελεχή ανάλυση της κατάστασης του εσωτερικού κινήματος σε όλον τον κόσμο, ορισμένοι μελετητές  αποφάσισαν να σχηματίσουν τo Independent  Lodge of Theosophists, στις προτεραιότητες του οποίου συμπεριλαμβάνεται η οικοδόμηση ενός καλύτερου μέλλοντος στις διάφορες διαστάσεις της ζωής.