Η Προέλευση των Μυστηρίων

/Η Προέλευση των Μυστηρίων
Η Προέλευση των Μυστηρίων2019-04-07T14:20:46+00:00

Η Προέλευση των Μυστηρίων

 

Η Μύηση παρουσιάζεται στην αρχαιότητα ως η αποκάλυψη ενός Μυστηρίου. Γι’ αυτό τα αρχαία Μυστήρια και οι Μυήσεις είναι δύο έννοιες πολύ στενά συνδεδεμένες

Τα Μυστήρια ήταν τελετές, ή μυητήριες γιορτές που είχαν κρατηθεί μυστικές από τους βέβηλους και τους αμύητους. Στη διάρκειά τους διδάσκονταν με δραματικές αναπαραστάσεις και άλλες μεθόδους, η προέλευση των πραγμάτων, η φύση του ανθρώπινου πνεύματος, η σχέση του με το σώμα, και η μέθοδος εξαγνισμού και αποκατάστασής του σε ανώτερη ζωή. Φυσικές επιστήμες, ιατρική, οι νόμοι της μουσικής, η μαντεία, όλα διδάσκονταν με τον ίδιο τρόπο.

Τα Ιερά Μυστήρια ετελούντο στους αρχαίους ναούς από τους μυημένους ιεροφάντες προς όφελος και καθοδήγηση των υποψηφίων. Η λέξη «μυστήριο» προέρχεται από το «μυώ» που σημαίνει “κλείνω το στόμα», “εισάγω κάποιον στα θρησκευτικά μυστήρια”. Όπως ο Πλάτων και πολλοί άλλοι σοφοί της αρχαιότητας βεβαιώνουν, ότι τα Μυστήρια ήταν άκρως θρησκευτικά, ηθικά και ευεργετικά ως ένα σχολείο ηθικής.

Τα Μυστήρια ήταν σε κάθε χώρα μια σειρά από θεατρικές παραστάσεις, κατά τις οποίες τα μυστικά της κοσμογονίας και της φύσης,  προσωποποιούνταν από τους ιερείς και τους νεοφώτιστους, οι οποίοι παίζοντας ρόλους θεών και θεαινών, επαναλάμβαναν σκηνές (αλληγορίες) από τη ζωή τους. Για όλα αυτά δίνονταν εξηγήσεις και αποσυμβολιζόταν το κρυφό τους νόημα στους υποψηφίους για μύηση και τελικά ενσωματώνονταν σε φιλοσοφικά δόγματα.

Από το Θεοσοφικό Λεξικό

«Διδασκόμαστε, ότι στην αρχή δεν υπήρχαν Μυστήρια. Η Γνώση (Vidyâ) ήταν κοινή περιουσία, και βασίλευε παγκόσμια καθ’ όλη τη διάρκεια της Χρυσής Εποχής (Satya-Yuga). Όπως λέει και το Σχόλιο:

¨Οι άνθρωποι δεν είχαν δημιουργήσει ακόμη το κακό εκείνες τις μέρες της ευδαιμονίας και της αγνότητας, διότι η φύση τους ήταν μάλλον θεϊκή παρά ανθρώπινη¨.

Όταν όμως το ανθρώπινο γένος, αυξανόμενο ταχύτατα σε πληθυσμό, αυξήθηκε επίσης ως προς την ποικιλομορφία της σωματικής και νοητικής ιδιοσυγκρασίας του, η δύναμη του ενσαρκωμένου Πνεύματος μειώθηκε. Οι φυσικές υπερβολές και μαζί με αυτές οι δεισιδαιμονίες, εμφανίστηκαν στις λιγότερο καλλιεργημένες και υγιείς διάνοιες. Η ιδιοτέλεια γεννήθηκε από επιθυμίες και πάθη άγνωστα μέχρι τότε, και πολύ συχνά γινόταν κατάχρηση της γνώσης και της εξουσίας, μέχρις ότου τελικά κατέστη αναγκαίο να περιοριστεί ο αριθμός εκείνων οι οποίοι γνώριζαν. Έτσι εμφανίστηκε η ΜΥΗΣΗ.

Κάθε έθνος δημιούργησε ένα ξεχωριστό θρησκευτικό σύστημα, σύμφωνα με τη φώτισή του και τις πνευματικές ανάγκες του. Η λατρεία της εξωτερικής μορφής απορριπτόταν από τους σοφούς, οι οποίοι περιόρισαν την αληθινή γνώση σε ελάχιστους. Καθώς η ανάγκη κάλυψης της αλήθειας – προκειμένου να προστατευτεί από τη βεβήλωση – γινόταν επιτακτικότερη από γενιά σε γενιά, ένα λεπτοφυές πέπλο χρησιμοποιήθηκε στην αρχή, το οποίο βαθμιαία πύκνωνε σύμφωνα με την ανάπτυξη της προσωπικότητας και της ιδιοτέλειας· και αυτό οδήγησε στα Μυστήρια.

Κατέληξαν να εδραιωθούν σε κάθε χώρα και ανάμεσα σε κάθε λαό, ενώ για να αποφευχθούν οι παρανοήσεις και οι διαμάχες, επετράπη η ανάπτυξη εξωτερικών πίστεων για τις αμύητες μάζες. Άκακες και αθώες στο αρχικό τους στάδιο – όπως ένα ιστορικό γεγονός που παρουσιάζεται με τη μορφή ενός παραμυθιού, προσαρμοσμένο και κατανοητό για τον παιδικό νου – εκείνες τις μακρινές εποχές τέτοιες πίστεις επιτρέπονταν να καλλιεργούνται και να σχηματίζουν τη λαϊκή θρησκεία, χωρίς κανένα κίνδυνο για τις φιλοσοφικές και αφηρημένες αλήθειες που διδάσκονταν στα άδυτα.

Η λογική και επιστημονική παρατήρηση των φαινομένων της Φύσης, που από μόνη της οδηγεί τον άνθρωπο στη γνώση των αιώνιων αληθειών – με την προϋπόθεση ότι προσεγγίζει το κατώφλι της παρατήρησης απαλλαγμένος από την προκατάληψη, και βλέπει με το πνευματικό του οφθαλμό πριν εξετάσει τα πράγματα από τη φυσική τους όψη – δεν αποτελεί χαρακτηριστικό του πλήθους.

Τα θαύματα του Ενός Πνεύματος της Αλήθειας, της αιώνια κρυμμένης και απρόσιτης Θεότητας, μπορούν να αποκαλυφθούν και να αφομοιωθούν μόνο μέσω των εκδηλώσεών Της από τους δευτερεύοντες “Θεούς”, τις ενεργητικές δυνάμεις Της. Ενώ η Μία και Παγκόσμια Αιτία πρέπει να παραμένει για πάντα στην αφάνεια, η πολλαπλή Της δράση μπορεί να ανιχνευτεί μέσω των αποτελεσμάτων Της στη Φύση. Επειδή μόνο τα αποτελέσματα είναι κατανοητά στο μέσο άνθρωπο, επετράπη να αναπτυχθούν στη φαντασία των λαών οι Δυνάμεις που τα προκαλούν.

Αιώνες αργότερα στην Πέμπτη, την Άρυα Φυλή, ορισμένοι ανενδοίαστοι ιερείς άρχισαν να εκμεταλλεύονται τις μέχρι τότε απλοϊκές πίστεις των λαών κάθε χώρας, και τελικά εξύψωσαν εκείνες τις δευτερεύουσες Δυνάμεις στην τάξη του Θεού και των Θεών, καταφέρνοντας έτσι να τις απομονώσουν από τη Μία Παγκόσμια Αιτία όλων των αιτιών.

Έκτοτε, η γνώση των πρωταρχικών αληθειών παρέμεινε ολοκληρωτικά στα χέρια των Μυημένων.»

Απόσπασμα από το άρθρο της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ., «Η Προέλευση των Μυστηρίων» – Collected Writings, Τόμος XIV, σελ. 249.