Θεοσοφία και Σύχγρονο Θεοσοφικό Κίνημα

/Θεοσοφία και Σύχγρονο Θεοσοφικό Κίνημα
Θεοσοφία και Σύχγρονο Θεοσοφικό Κίνημα2019-04-07T15:51:30+00:00

Θεοσοφία και Σύχγρονο Θεοσοφικό Κίνημα 

Μια εργασία της Ασπασίας Παπαδομιχελάκη

 

Η ζωή και η εξέλιξη του πλανήτη και της ανθρωπότητας βρίσκεται κάτω από το προστατευτικό πέπλο της μυστικής παράδοσης που ονομάζεται Σοφία-Θρησκεία. Απ’αυτή την πηγή προήλθαν και προέρχονται οι θρησκείες, τα μυστήρια, οι εσωτερικές διδασκαλίες και ό,τι έχει σχέση με τη νοητική και πνευματική πρόοδο της ανθρωπότητας. Αυτή είναι η ρίζα της πνευματικής γνώσης και της ηθικής εκπαίδευσής μας.

Το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, το 1875, μια όψη αυτής της αρχαίας σοφίας εμφανίστηκε στη Δύση με το όνομα Θεοσοφία. Με αυτόν τον όρο προσδιορίστηκε από την Έλενα Πετρόβνα Μπλαβάτσκυ, την ιδρύτρια του σύγχρονου Θεοσοφικού Κινήματος, η μεταφορά της αρχαίας σοφίας από την Ανατολή προς τη Δύση.

 Δανείστηκε αυτόν τον όρο από τον Αμμώνιο Σακκά, τον δημιουργό της Εκλεκτικής Θεοσοφικής Σχολής στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Η Σχολή του Αμμώνιου, 3ος αιώνας μ.Χ., υπήρξε ένας χώρος συγκερασμού και μελέτης ανατολικών και μεσογειακών ιδεών και διδασκαλιών. Το έργο του Αμμώνιου υπήρξε μια σημαντικότατη έκφραση της αρχαίας σοφίας-θρησκείας και κατέστη η πλατφόρμα της Νέο-Πλατωνικής φιλοσοφίας της οποίας η διδασκαλία μεταφέρθηκε στην Ευρώπη μέσω του Πλωτίνου, του Πορφύριου και του Ιάμβλιχου.

Σκοπός του Αμμώνιου ήταν να συμβιβάσει όλες τις αιρέσεις, τους λαούς και τα έθνη σε μια κοινή πίστη- προς μία και μόνη Υπέρτατη, Αιώνια, Άγνωστη Δύναμη, που κυβερνά το Σύμπαν με αναλλοίωτους και αιώνιους νόμους. Με τη συγκριτική του μέθοδο αποσκοπούσε στο να αποδείξει ότι είχε υπάρξει ένα πρωταρχικό σύστημα Θεοσοφίας ή αρχαίας σοφίας, το οποίο αρχικά ήταν κατά βάση όμοιο σε όλες τις χώρες. Και παρότρυνε τους ανθρώπους να παραμερίσουν τις διαμάχες τους και να ενωθούν ως αδέλφια μέσα στην αγκαλιά της συμπαντικής ενότητας.

Τί είναι η Θεοσοφία

Ο όρος Θεοσοφία σημαίνει τη Σοφία των Θείων Όντων. Είναι η έκφραση της Αιώνιας Σοφίας και θεωρείται το λίκνο από το οποίο πηγάζουν οι θρησκείες, η εσωτερική διδασκαλία και η μύηση στην ανθρωπότητα. Οι εκφράσεις της στη γη σε τακτά διαστήματα εμφανίζουν τις μεγάλες αφετηρίες της μυστικής γνώσης, που με τη σειρά τους γίνονται οι αφετηρίες του πολιτισμού, των επιστημών, των γραμμάτων, των τεχνών, και της μυστικής παράδοσης. Είναι η «Σοφία-Θρησκεία» και είναι η ρίζα του θείου ήθους και της θείας Σκέψης, σύμφωνα με την οποία διαμορφώνεται η ζωή και η συμπεριφορά των μυριάδων όντων που υπάρχουν μέσα στο εκδηλωμένο σύμπαν.

Η Θεοσοφία επισημαίνει την ενότητα των εκδηλωμένων και τη θεία φύση που υποκρύπτεται σε κάθε μορφή της ζωής. Εκφράζει τη θεία γνώση καταγράφοντας αόρατες πραγματικότητες που μετατρέπονται σε νόμους και κανόνες στη ζωή μας σηματοδοτώντας έτσι την ηθική, τον πολιτισμό και την κουλτούρα κάθε εποχής.

Μια ανανέωση της Θεοσοφίας συνέβη στη Δύση το 1875 διαμέσου του σύγχρονου Θεοσοφικού Κινήματος που ιδρύθηκε από την Ε. Π. Μπλαβάτσκυ και τους συνεργάτες της Χ. Στ. Όλκοτ και Ου. Χ. Τζατζ. Το Κίνημα έδωσε πληροφορίες για τη μεταφυσική όψη του ανθρώπου, της ανθρωπότητας και της γης και επανασυνέδεσε τον δυτικό, μετά από μακρόχρονη σιωπή, με τη γνώση που αφορά την υπερβατική του φύση καθώς και με τους νόμους που κυβερνούν τη ζωή του, και που έγιναν γνωστοί ως κάρμα και μετενσάρκωση.

Η Θεοσοφία δεν έχει ιδιαίτερο τόπο και χρόνο. Είναι αιώνια και παίρνει το σχήμα μιας επίσημης εσωτερικής διδασκαλίας, φιλοσοφίας ή θρησκείας, όταν είναι ανάγκη να συμβεί αυτό και υπάρχει πάντοτε στον πλανήτη μας με τον ίδιο τρόπο που υπάρχει ο αέρας που αναπνέουμε. Διαδίδεται στην ανθρωπότητα από κατάλληλους ανθρώπους που λειτουργούν ως μετασχηματιστές της αιώνιας πνευματικής επιστήμης οι οποίοι λέγονται Αντέπτ. Ονομάζονται επίσης σοφοί, άγιοι, προφήτες, μύστες, ιεροφάντες. Είναι διαφόρων βαθμών όσον αφορά την πνευματική δυνατότητά τους και αποτελούν τη σειρά των δασκάλων του αποκρυφισμού και των μυημένων.

Η Θεοσοφία πηγάζοντας από την Αιώνια Σοφία συνάδει με τις διδασκαλίες των μεγάλων Μυημένων της ανθρωπότητας και δεν αντιπροσωπεύει προσωπικές απόψεις.
« Είναι η αδιάσπαστη καταγραφή που καλύπτει χιλιάδες γενιές Ενορατικών οι οποίοι με τις αντίστοιχες εμπειρίες τους έλεγξαν και επιβεβαίωσαν τις παραδόσεις – που πέρασαν προφορικά από την προηγούμενη φυλή στην επόμενη – των διδασκαλιών ανωτέρων και εξελιγμένων όντων τα οποία επέβλεπαν την παιδική ηλικία της Ανθρωπότητας…. Κανένα όραμα μυημένου δεν γινόταν αποδεκτό, αν δεν ελεγχόταν και δεν επιβεβαιωνόταν από τα οράματα – που πετυχαίνονταν με τέτοιο τρόπο, ώστε να στέκονται σαν ανεξάρτητες μαρτυρίες – άλλων μυημένων και από αιώνες εμπειρίας. (M.Δ. Ι, 273)

Η Θεοσοφική διδασκαλία δεν είναι ένα σύνολο προσωπικών θεωριών και απόψεων. Δεν είναι μια πίστη ή ένα δόγμα σχηματισμένο ή εμπνευσμένο από άνθρωπο, αλλά είναι η γνώση των νόμων που κυβερνούν τα φυσικά, τα ψυχικά και τα νοητικά στοιχεία της φύσης και του ανθρώπου… Περιέχει τα πάντα μέσα της και δεν υπάρχει γι’αυτήν άλυτο μυστήριο.

Η ανθρώπινη αδελφότητα και ο σεβασμός προς κάθε είδος ζωής εκφράζουν την ηθική της διδασκαλίας η οποία θεμελιώνεται στο γεγονός ότι η Ζωή αναβλύζει από το «ΕΝΑ που γίνεται Πολλά». Διαμέσου μιας συγκριτικής αναφοράς παγκόσμιων θρησκειών, μυθολογιών και μεταφυσικών διδασκαλιών, προσδιορίζεται η ενότητα όλων των όντων, γεγονός που αφυπνίζει στον σπουδαστή ευρύτερα πεδία συνειδητότητας.
Το ηθικό πόρισμα της διδασκαλίας είναι αρμονική συνύπαρξη, αλτρουϊσμός, προσφορά και υπηρεσία προς τις Ιδέες που επιδιώκουν τον εξευγενισμό και την πνευματική πρόοδο της ανθρωπότητας.
Η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ λέει ότι «Η Θεοσοφία είναι συνώνυμη της Αιώνιας Αλήθειας» και «η Θεοσοφία είναι Θεία Γνώση ή Επιστήμη, ‘Θεία Σοφία’».
Η Θεοσοφία είναι το πλέον σοβαρό κίνημα αυτής της εποχής (Κλειδί, 252)…Το υπόβαθρο και η βάση όλων των παγκόσμιων θρησκειών και φιλοσοφιών, διδαγμένη και εφαρμοσμένη από λίγους εκλεκτούς από τότε που ο άνθρωπος απέκτησε αντίληψη. Στην πρακτική της όψη, η Θεοσοφία είναι αμιγής θεία ηθική. (Θεος.Λεξ.)
Η Θεοσοφία δεν είναι θρησκεία. Είναι η πεμπτουσία από όλες τις θρησκείες, από την Απόλυτη Αλήθεια που μια σταγόνα της βρίσκεται σε κάθε θρησκευτική πίστη.(Κλειδί, σ.60)

Τρία κύρια στοιχεία έπαιξαν ρόλο στο Θεοσοφικό Κίνημα του 19ου αιώνα. Αυτά ήταν: οι Διδάσκαλοι της Σοφίας που είναι οι Πρεσβύτεροι Αδελφοί μας, η εσωτερική διδασκαλία και η απεσταλμένη τους Ε. Π. Μπλαβάτσκυ.

Το σύγχρονο Θεοσοφικό Κίνημα, που είναι η πλέον πρόσφατη έκφραση της Αιώνιας Σοφίας-Θρησκείας σε γραπτό λόγο, είναι το έργο που ανέθεσαν οι Διδάσκαλοι της Σοφίας στην Έ.Π.Μπλαβάτσκυ να πραγματοποιήσει στη γη. Το Κίνημα σχηματίστηκε το 1875 στη Νέα Υόρκη από την Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, τον Χ.Σ. Όλκοτ και τον Ου.Χ. Τζατζ, και υπήρξε η πιο πρόσφατη ανανέωση και αναμετάδοση της Αρχαίας Σοφίας στη Δύση.

Το Κίνημα υπήρξε ένας σταθμός στη δυτική κουλτούρα, γιατί εσωτερικές πραγματικότητες έγιναν προσιτές στο πλατύ κοινό, κάνοντας χώρο σε μια ανανεωμένη υπερβατική γνώση που έδωσε στοιχεία στον άνθρωπο του περασμένου αιώνα να επεκταθεί πέρα από τα περιορισμένα όρια της κοινωνίας των προλήψεων και της εκκλησιαστικής καταπίεσης.

Οι τρεις βασικές εξαγγελίες του Θεοσοφικού Κινήματος, προβάλλουν την Ιδέα της Ενότητας της Ζωής, τη βαθιά κατανόηση της Ενότητας μέσω έρευνας, μελέτης και σύγκρισης παγκόσμιων σκέψεων και παροτρύνουν προς την ανακάλυψη των μυστικών της φύσης και των υπερβατικών δυνάμεων του ανθρώπου. Αυτές οι εξαγγελίες είναι:

1.Ο σχηματισμός ενός πυρήνα Παγκόσμιας Αδελφότητας, αδιακρίτως φυλής, πίστης ή χρώματος.
2.Η συγκριτική μελέτη των αρχαίων και νέων θρησκειών, φιλοσοφιών και   επιστημών
3. Η έρευνα των ανεξήγητων μυστηρίων της Φύσης καθώς και των ψυχικών δυνάμεων του ανθρώπου.

Η Θεοσοφία που, ως Θεία Γνώση, μπορεί να απελευθερώνει το άτομο από την πνευματική του ένδεια, ονομάζεται από τους διανοούμενους και φιλόσοφους της εποχής μας «Ηθικοποιημένη Οικουμενικότητα». Σήμερα, μετά από 138 χρόνια από την εμφάνισή του σύγχρονου Θεοσοφικού Κινήματος στη Δύση, τα μηνύματά του έχουν ήδη διαπεράσει τις κοινωνίες του πλανήτη και οι εξαγγελίες του εμπνέουν την ηθική της αδελφότητας, της αλληλεγγύης και της ανιδιοτελούς προσφοράς.

Είναι η πνευματική επιστήμη που μας μιλάει για την αρχή της ζωής, για την ψυχή, για τις δυνάμεις της φύσης και του ανθρώπου, για το μυστήριο του θανάτου και της επαναγέννησης, για τους παγκόσμιους νόμους που γίνονται οι νόμοι της φύσης και μας αποκαλύπτει την απόκρυφη ιστορία του πλανήτη και της ανθρωπότητας.

Για τη Θεοσοφία, ο άνθρωπος είναι μια Μονάδα, ένας σπινθήρας της αιωνιότητας, που αναπτύσσει και καλλιεργεί τις αρχές της επιθυμίας και της νοημοσύνης. Ο πλανήτης που τον φιλοξενεί είναι το σχολειό όπου εκπαιδεύεται να διακρίνει το Καλό (ό,τι συνάδει με το Θείο Αρχέτυπο και την Αρμονία) από το Κακό, και αυτή η διάκριση κατακτιέται μέσω των νόμων της Ανταποδοτικής Δικαιοσύνης και της Μετενσάρκωσης. Οι Πρεσβύτεροι Αδελφοί, που είναι οι Πνευματικοί Διδάσκαλοι, τον εκπαιδεύουν μέσω θρησκείας και μύησης, επιστήμης και πολιτισμού με σκοπό ο άνθρωπος να κατακτήσει προοδευτικά ανώτερα στάδια αυτοσυνειδητότητας και να εξομοιωθεί με τη Θεία Ουσία του.

 

Μια περίληψη της Θεοσοφικής διδασκαλίας

Η Θεοσοφική διδασκαλία μας επισημαίνει τη θεία καταγωγή μας και βοηθάει στο να αντιληφθούμε και να εφαρμόσουμε τον συμπαντικό νόμο. Η Κοσμογένεσή της αναφέρεται στην ανάδυση της ζωής και στον σχηματισμό της γης μας. Ενώ η Ανθρωπογένεση αναφέρεται στον σχηματισμό της ανθρωπότητάς μας και στα διαδοχικά στάδια της εξέλιξής της.

Επισημαίνει τον κυκλικό νόμο που υπάρχει στις διαδικασίες και της φύσης και του ανθρώπου. Θεωρεί ιδιαίτερα σημαντική τη γνώση του κάρμα και της μετενσάρκωσης, γνώση που μας καθιστά υπεύθυνους για τις επιλογές μας και προσδιορίζει τον σκοπό της ζωής μας.
Πιστεύοντας ότι «όποιος γνωρίζει το μυστήριο του θανάτου κρατάει το κλειδί της ζωής» εξηγεί το φαινόμενο του θανάτου και τις αιτίες του και μας πληροφορεί για τη μεταθανάτια ζωή.

Αναφέρεται στις επτά αρχές του σύμπαντος και του ανθρώπου, στη σχέση του ανθρώπου με τις εσωτερικές του δυνάμεις, στη σχέση του με τον αστρικό κόσμο που προηγείται του δικού μας φαινομενικού, και προσδιορίζει τις διαφορές τους από το πνευματικό πεδίο της ζωής. Ερμηνεύει τα ψυχικά φαινόμενα και προσδιορίζει τις διαφορές τους από τα γνήσια πνευματικά. Οι πληροφορίες και οι διασαφηνίσεις για τα όνειρα, τα οράματα, τις προφητείες και τις δυνάμεις που παράγουν και εμφανίζουν τα φαινόμενα είναι τόσο πολλές και σαφείς ώστε δυτικές απόψεις και προκαταλήψεις που υπήρχαν εξαιτίας της άγνοιας και του υλισμού, αντικαταστάθηκαν από τις θεοσοφικές απόψεις.

Αναφέρεται στην απόκρυφη όψη της ανθρωπότητας και της γης και προσδιορίζει το αρχικό νήμα της ανθρώπινης ζωής εκατομμύρια χρόνια πριν, ένα γεγονός που σήμερα μόλις αρχίζει να αναγνωρίζεται από την παλαιοντολογία και τη γεωλογία. Κατονομάζει τα διαφορετικά στάδια της εξέλιξης του ανθρώπου και δίνει μια πλήρη απάντηση στην ερώτηση για τον σκοπό της ύπαρξης και του ανθρώπου και του σύμπαντος.

Επισημαίνει ότι ο κόσμος είναι ένα σύνολο ειδών που όλα διαπερνώνται από ζωή και συνειδητότητα του δικού του είδους το καθένα. Αυτό σχηματίζει μια εξελικτική κλίμακα όπου τα πλέον εξελιγμένα Όντα επιβλέπουν και βοηθούν τα λιγότερο εξελιγμένα. Σε τούτη την ιεραρχική κλίμακα ανήκουν οι Διδάσκαλοι της Σοφίας οι οποίοι επιστατούν την πρόοδο της ανθρωπότητας ως Πρεσβύτεροι Αδελφοί καθώς και οι Βούδες και οι Γιοί του Θεού.
Η παρουσίαση της Θεοσοφικής διδασκαλίας συμπληρώνεται με συγκριτικές αναφορές αρχαίων και σύγχρονων θρησκειών, εσωτερικών διδασκαλιών και απόκρυφων παραδόσεων, με σκοπό να αναδειχθεί η Μία Κοινή Πηγή τους, που ονομάζεται Θεοσοφία ή Αρχαία Σοφία-Θρησκεία.

Η Μυστική Δοξασία

 Η Μυστική Δοξασία, το μνημειώδες έργο της Θεοσοφικής διδασκαλίας, είναι η σύνθεση της φιλοσοφίας, της θρησκείας και της επιστήμης. Θεωρείται ότι είναι η πλέον πρόσφατη ανανέωση της πνευματικής γνώσης στον πλανήτη μας, που δόθηκε σε γραπτό λόγο. Τα κείμενά της, για τους ερευνητές του Μεταφυσικού, θεωρούνται μοναδικής αυθεντικότητας και σπουδαιότητας καθώς στις σελίδες της καταφεύγουν όσοι θέλουν να διαπιστώσουν την ορθότητα άλλων μαρτυριών και να συγκεντρώσουν πληροφορίες για την υπερβατική φύση του ανθρώπου, του πλανήτη και του σύμπαντος.

Τμήματα της Κοσμογονίας που τόσο αναλυτικά περιγράφονται στις σελίδες της Μυστικής Δοξασίας, σήμερα επιβεβαιώνονται προοδευτικά από τη σύγχρονη επιστήμη.
«Κατά τον 20ο αιώνα οι μελετητές θα αρχίσουν να αναγνωρίζουν ότι η Μυστική Δοξασία δεν ήταν ούτε επινόηση ούτε υπερβολή, αλλά αντίθετα ότι απλώς περιγράφηκε (η πανάρχαια πνευματική γνώση) και ότι τελικά οι διδασκαλίες της προηγούνται ακόμη και των Βέντα.» (ΜΔ, I, xxxviii)

 Μια ματιά στην ιστορία των γεγονότων που προηγήθηκαν του σύγχρονου πολιτισμού μας, βεβαιώνει για τον ρόλο των θρησκειών και των μεγάλων φιλοσοφικών ρευμάτων στη διαμόρφωση της σκέψης και της ηθικής της ανθρωπότητας. Η έρευνα είτε ως ιστορία των θρησκειών που εστιάζει σε διακριτές θρησκείες, είτε ως συγκριτική θρησκειολογία που διερευνά τις διαφορές ανάμεσα σε θρησκείες και εποχές, καταλήγει στο οντολογικό πρόβλημα και της φιλοσοφικής και θεολογικής ερμηνείας του. Οι θεολογικές και φιλοσοφικές θέσεις αν και μπορεί να φαίνονται διαφορετικές με μια πρώτη ματιά, στο βάθος τους, βασίζονται και καταλήγουν σε μια κοινή διακήρυξη που λέει ότι «η αλήθεια είναι μία, αν και οι σοφοί τη γνωρίζουν με διάφορους τρόπους».(Ριγκ Βέντα)

Για όσους δεν αμφισβητούν την εσωτερική αλήθεια και πιστεύουν ότι υπάρχει ένα σχέδιο εξελικτικό που στηρίζεται σε κοσμικούς νόμους και πορεύεται με κανόνες, που υπάρχουν και απορρέουν από τον πυρήνα της Αιώνιας Σοφίας, η θεία πηγή είναι Μία, και στην αγκαλιά της μέσω διαφορετικών αυλών ξαναγυρίζουν τα άπειρα μέρη της που είναι οι ψυχές του κόσμου.

Αυτή η αστείρευτη πηγή αγάπης και σοφίας καταγραμμένη στην πλέον πρόσφατη παρουσίασή της από την Ε.Π.Μπλαβάτσκυ βρίσκεται στη διάθεση του σύγχρονου αναζητητή προς έρευνα και διαπίστωση. Τα βιβλία είναι: «Η Αποκαλυμμένη Ίσις», «Η Μυστική Δοξασία», «Το Κλειδί της Θεοσοφίας», «Ο Ωκεανός της Θεοσοφίας» του Ου.Τζατζ, «Η Φωνή της Σιγής» και οι 14 τόμοι με άρθρα της και σχόλια, τα «Άπαντα – Collected Writings».
Η Θεοσοφική διδασκαλία γίνεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα καθώς τα κείμενά της είναι πρόσφορα για μελέτη, έρευνα και διαπίστωση των προφητειών τους. Και ίσως είναι μια μοναδική ευκαιρία μεταφυσικής γνώσης μετά από μακρόχρονη απουσία αυθεντικών γραπτών κειμένων.

United Lodge of Theosophists
Θεοσοφικό Κίνημα – Αθήνα ULT

 Το ULT είναι η ένωση σπουδαστών της Θεοσοφίας που δημιουργήθηκε χάρη στην αποφασιστικότητα ενός μικρού αριθμού θεοσόφων για την επίτευξη των στόχων του Θεοσοφικού Κινήματος χωρίς οργανωτικούς περισπασμούς και τυπικότητες. Η σύλληψη της ιδέας ανήκει στον Ρόμπερτ Κρόσμπυ ο οποίος όντας μάρτυς των σχισμάτων και διαιρέσεων που προκλήθηκαν στο Κίνημα από οργανωτικές απαιτήσεις, διενέξεις για την «αυθεντία» και ανταγωνισμό συγκεκριμένων αρχηγών, σχημάτισε το 1909 ένα σώμα οροθετημένο πάνω σε μια απλή δήλωση πολιτικής και προθέσεων το οποίο άρχισε να ασχολείται με την αποκατάσταση των γραπτών κειμένων της Θεοσοφικής διδασκαλίας που ήταν διαθέσιμη στο κοινό και με την εφαρμογή ενός προγράμματος πρακτικής Θεοσοφικής εκπαίδευσης, και στηριζόταν στην εξής θέση:
«Θα πρέπει η προσοχή μας να είναι στραμμένη προς τη Διδασκαλία – ο δικός μας ρόλος είναι μόνο να την μεταδώσουμε όσο καλύτερα μπορούμε.» Ρόμπερτ Κρόσμπυ

 Το Αθήνα ULT, είναι μέλος του παγκόσμιου Θεοσοφικού Κινήματος και της μητρικής Στοάς του ULT που η έδρα του είναι στο Λος Άντζελες. Οι δραστηριότητές του ακολουθούν τη μελέτη καθώς και την έρευνα των αυθεντικών κειμένων της σύγχρονης θεοσοφικής διδασκαλίας.