Ο Νόμος

/Ο Νόμος
Ο Νόμος2019-04-07T15:46:15+00:00

Ο Νόμος

Μαργαριτάρια της Σοφίας

 

«Η ψυχή που δεν έχει πίστη στην ανώτερη αλήθεια και τον ανώτερο Νόμο,

μη φθάνοντας ως Εμένα, θα πρέπει να ξαναγυρίσει στην οδό της κοινής θνητής ζωής.»

Μπαγκαβάτ Γκιτά, 9, 2-3

 

 

 Ασπασία Παπαδομιχελάκη

 

 Λέγεται ότι όταν η Μεγάλη Ιδέα θέλησε, τότε ο κόσμος ήλθε σε ύπαρξη. Αυτή η Θέληση που από τον Πλάτωνα ονομάζεται ‘Θεία Ιδέα’, έφερε σε εκδήλωση και το αόρατο και το ορατό Σύμπαν.
«Το Σύμπαν αναπτύχθηκε από το ιδεατό του σχέδιο, που διατηρείται μέσα στην Αιωνιότητα στο ασυνείδητο εκείνου που οι Βενταντιστές αποκαλούν Παραμπράχμαν. Αυτό είναι πρακτικά ταυτόσημο με τα συμπεράσματα της ύψιστης Δυτικής φιλοσοφίας – ‘τις έμφυτες, αιώνιες και αυθύπαρκτες Ιδέες’ του Πλάτωνα...» (1)
Η Θεία Ιδέα είναι συνώνυμο του Παγκόσμιου Νόμου και στη Μυστική Διδασκαλία αναφέρεται ότι «Ο Νόμος είναι αιώνιος και αδημιούργητος» και ότι «η Θεότητα είναι ο Νόμος και το αντίστροφο». (2)

Η λέξη νόμος, ετυμολογικά προέρχεται από τη ρίζα νεμ, που σημαίνει α) πτύσσω, κάμπτω, υποτάσσω και β) λαμβάνω μερίδιο. Από τον Πίνδαρο και μετά σημαίνει κρατώ, έχω, κατέχω. Ο όρος αυτός εκλαμβάνεται ως το νενεμημένο και το κατεχόμενο από κάποιον, εξού και έθος, έθιμο και ο σημερινός νόμος. Σε ελεύθερη ερμηνεία, ο νόμος είναι αυτό στο οποίο υποτάσσονται τα πάντα και από το οποίο τα πάντα λαμβάνουν μερίδιο.

Στα σανσκριτικά λέγεται ντάρμα και ερμηνεύεται ως καθήκον, αρετή, ηθική. Προέρχεται από το dara που σημαίνει ακούω, υποβαστάζω, φέρω, κατέχω, φυλάγω, θυμάμαι και παρατηρώ. Το ma αποδίδει την ύλη, το νερό, τη γνώση. Το ντάρμα είναι αυτό που φυλάγεται μέσα στην ύλη, είναι ο νόμος, το καθήκον.
Πρόκειται για τη Θεία Τάξη που ορίζει την πορεία της ζωής από το κέντρο της απορροής της έως τα όρια του εκδηλωμένου κόσμου και καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο η ίδια αυτή ζωή θα επιστρέψει στο αρχικό της κέντρο. Κάθε επίπεδο ζωής έχει τα δικά του ντάρμα ή καθήκοντα και είναι αυτά που καθορίζουν τον τρόπο λειτουργίας της φύσης του καθώς και των όντων του.

«Η υψίστη, η καλλίστη και η πλέον ευεργετική… και πανταχού παρούσα θρησκεία ή ντάρμα του λογικού όντος… δεν είναι μόνο να γνωρίζει αλλά και να έχει την εμπειρία… προσωπικά, πχ. να αισθάνεται αυτή …. την ασυνείδητη μη-υλικότητα ή το Παραμάτμα …» και «η Σανσκριτική λέξη ντάρμα στη ρίζα του, υποδηλώνει το Καθήκον και τη Φύση. Το Ντάρμα είναι το Καθήκον και η Φύση συνυπάρχοντα με κάθε ζων ή υπάρχον ον στο σύμπαν.» (3)

Ο Νόμος είναι απρόσωπος και είναι η φωνή με την οποία η Θεότητα γνωστοποιεί τη θέληση, την αγάπη και τη σοφία Της. Ο Υπέρτατος Νόμος στην εκδήλωση μεταβάλλεται σε νόμους πάνω τους οποίους τροχοδρομεί το σύμπαν με ό,τι περιλαμβάνει. «…Ο ένας αιώνιος ΝΟΜΟΣ εμφανίζει τα πάντα μέσα στη (μελλοντική) εκδηλωμένη Φύση πάνω σε επταπλή αρχή»(4)

Ο Θείος Νόμος βρίσκεται εν δυνάμει σε κάθε Μονάδα και εκπροσωπείται από εκείνο που ονομάζεται θείος Εαυτός. Αυτές οι Μονάδες, που είναι Σπινθήρες που απορρέουν από τη Θεότητα, εμπίπτοντας στα διαφορετικά πεδία του εκδηλωμένου σύμπαντος, εξελίσσουν προοδευτικά τις εγγενείς τους δυνάμεις ή τα ντάρμα τους με απώτερο στόχο την τέλεια αποτύπωση του πρωταρχικού νόμου-ντάρμα πάνω στην ύλη του σύμπαντος μέσα στο οποίο εκδηλώνονται και υπάρχουν.
Υπάρχει ένας παγκόσμιος νόμος που λέγεται ‘νόμος της αυτοανάπτυξης’, ο οποίος δικαιολογεί την τάση κάθε Μονάδας να εκφράσει τα ‘εν δυνάμει’ χαρακτηριστικά της. Η διαδικασία αυτή λέγεται ‘νόμος της εξέλιξης’ και είναι η πιο αντιπροσωπευτική έκφραση και διατύπωση της Θείας Σκέψης.
Η εμπειρική γνώση των Μονάδων που κατακτούν σε κάθε μανβαντάρα (συμπαντική εκδήλωση), γίνεται επίσης η εμπειρία-σοφία της Θεότητας, και προστίθεται στη Θεία Σκέψη που θα εκδηλωθεί ως ο Νόμος στο επόμενο μανβαντάρα.. Νόμος, Θείο Σχέδιο, Θεία Σκέψη είναι έννοιες ταυτόσημες.
«Η Μυστική Δοξασία διδάσκει την προοδευτική ανάπτυξη των πάντων, τόσο των κόσμων όσο και των ανθρώπων. Και αυτή η θαυμαστή εξέλιξη δεν έχει ούτε κατανοητή αρχή, ούτε φανταστικό τέλος. Το δικό μας ‘Σύμπαν’ είναι μόνο ένα μέσα σε έναν άπειρο αριθμό Συμπάντων, που όλα τους είναι ‘Γιοί της Ανάγκης’, αφού είναι κρίκοι στη μεγάλη Κοσμική αλυσίδα του Σύμπαντος και το καθένα έχει μια σχέση αποτελέσματος, όσον αφορά το προηγούμενό του, και είναι μια αιτία για το επόμενό του.» (5)

Το Ντάρμα

Η θεωρία του Ντάρμα είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η διδασκαλία του Βούδα. Ο παλαιός Βουδισμός δέχεται ότι στον κόσμο της αδιάκοπης μεταβολής δεν υπάρχει κάτι, στο οποίο θα μπορούσε να αποδοθεί αιώνια υπόσταση και αυτόνομη ύπαρξη. Θεωρεί ότι τα έσχατα στοιχεία της πραγματικότητας για την ανθρώπινη αντίληψη είναι οι ψυχικές δυνάμεις με τις οποίες πασχίζουμε να κατανοήσουμε και να εξουσιάσουμε τον κόσμο, όπως επίσης οι αισθητήριες αντιλήψεις και τα ψυχοδιανοητικά δεδομένα, που εμφανίζονται στη συνειδητότητά μας. Αυτά για μας αποτελούν τους παράγοντες (ντάρμα), στους οποίους πρέπει να αναχθούν τα πάντα.
Αυτά τα ντάρμα που πιστοποιούνται μέσα στον κόσμο, δεν είναι αιώνιες σταθερές και αμετάβλητες ενότητες με το συνταίριασμα των οποίων σχηματίζεται ο κόσμος, αλλά γεννιούνται και πεθαίνουν ακατάπαυστα, δημιουργούνται σε μια νομοτελειακή λειτουργική εξάρτηση το ένα από το άλλο για να εξαφανιστούν πάλι σχεδόν αμέσως μετά τη δημιουργία τους και να δώσουν τη θέση τους σε άλλα ομοειδή τους. Άρα στον εμπειρικό κόσμο δεν υπάρχει κανένα Είναι, αλλά μόνο ένα αδιάκοπο Γίγνεσθαι. Δεν υπάρχει κανένα σταθερό Εγώ ούτε σταθερά πράγματα έξω απ’αυτό, παρά μόνο ένα αδιάκοπα κινούμενο ρεύμα από ντάρμα (παράγοντες), που βρίσκονται σε ορισμένες σχέσεις μεταξύ τους. Το ντάρμα δηλαδή ο νόμος είναι αυτό που υποβαστάζει το κοσμικό γίγνεσθαι. Είναι ο κοσμικός Νόμος που διέπει κάθε είδους κοσμικό και ηθικό γίγνεσθαι. Έτσι στον Βουδισμό μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τα στοιχεία της ύπαρξης ως τους παράγοντες, στους οποίους εκφράζεται ο αιώνιος κοσμικός νόμος.

Επομένως, θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε την κεντρική ιδέα της Βουδικής Διδασκαλίας στα εξής: ότι υπάρχει ένας Νόμος του οποίου η ουσία είναι κίνηση, μεταβολή και αυτομεταβολή, που ως αρχικό αίτιο σχηματίζει μια σειρά αιτιατών τα οποία αποτελούν το κοσμικό και το ατομικό γίγνεσθαι. Δέχεται μια αιτιώδη συνάρτηση όλων των πραγμάτων. Επίσης ο Βουδισμός δέχεται την ηθική κοσμική τάξη, ενώ αρνείται την ύπαρξη ενός κοσμοκράτορα. Είναι πάντως γεγονός ότι ο Βούδας δεν αρνήθηκε το θεϊκό και το πνευματικό στοιχείο, αλλά σιώπησε πάνω σ’αυτό το θέμα, γιατί ήθελε να δώσει στον άνθρωπο όσες έννοιες του φαίνονταν επαρκείς και χρήσιμες για να μεταδώσει την εκπαιδευτική του διδασκαλία.

Οι Νόμοι της Εκδήλωσης

 

1. Ο Νόμος της Ουσιώδους Ενότητας

«Υπάρχει… Μια Πανταχού Παρούσα, Αιώνια, Απεριόριστη και Αμετάβλητη ΑΡΧΗ, για την οποία δεν είναι δυνατό να γίνει καμιά θεώρηση, γιατί ξεπερνάει τη δύναμη της ανθρώπινης αντίληψης και μόνο να μειωθεί μπορεί από οποιαδήποτε ανθρώπινη έκφραση ή παρομοίωση…. Είναι «αδιανόητη και άφατη»…. Είναι η Άπειρη και Αιώνια Αιτία…. Είναι η χωρίς ρίζα, ρίζα όλων όσων υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν...»(6)

«Ο θεμελιώδης νόμος αυτού του συστήματος, το κεντρικό σημείο απ’όπου προβάλλουν όλα και γύρω από το οποίο έλκονται και πάνω στο οποίο βασίζεται η υπόλοιπη φιλοσοφία, είναι η ΜΙΑ ομογενής, θεία ΟΥΣΙΑ-ΑΡΧΗ, η μια ριζική αιτία… Είναι η Πανταχού Παρούσα Πραγματικότητα: απρόσωπη, γιατί περιέχει τα πάντα και καθετί. Η απροσωπία της είναι η θεμελιώδης ιδέα του Συστήματος. Βρίσκεται κρυμμένη σε κάθε άτομο στο Σύμπαν και είναι το ίδιο το Σύμπαν.» (7)

Ο Νόμος της Ουσιώδους Ενότητας αντικατοπτρίζεται στη λειτουργία του Θείου Σχεδίου. Κάθε οντότητα ζει τη ζωή της στο πεδίο ή τη σφαίρα ενός μεγαλύτερου όντος. Το μεγαλύτερο είναι η σφαίρα που περιλαμβάνει το μικρότερο. Η Δοξασία των Ιεραρχιών είναι ο επιλεγμένος όρος που αντιπροσωπεύει τον Νόμο της Ουσιώδους Ενότητας. Τα Όντα που αποτελούν το εκδηλωμένο σύμπαν είναι Μονάδες ομοούσιες της Μίας Αρχής και ανάλογα με τον βαθμό συνειδητότητας που διαθέτουν, σχηματίζουν αντίστοιχες ιεραρχίες. Όμως όλα τα εκδηλωμένα Όντα, είναι απόρροιες της Μίας Αρχικής Αιτίας.
«Η Μυστική Δοξασία … πρεσβεύει ότι υπάρχει ‘Μία Μορφή Ύπαρξης’ ως βάση και πηγή όλων των πραγμάτων.» (8)
«Από τη Μία Ζωή την άμορφη και αδημιούργητη, προέρχεται το Σύμπαν των ζωών.»(9)

2. Ο Νόμος της Περιοδικότητας

Ο δεύτερος ισχυρισμός της Θεοσοφικής Διδασκαλίας είναι η απόλυτη παγκοσμιότητα εκείνου του νόμου της περιοδικότητας, της παλίρροιας και της άμπωτης, της απόσυρσης και της ροής, που η φυσική επιστήμη έχει καταγράψει σε όλα τα τμήματα της φύσης: μέρα και νύχτα, καλό και κακό, παρουσία και απουσία, γέννηση και θάνατος.

«Το δικό μας Σύμπαν είναι μόνο ένα μέσα σε έναν άπειρο αριθμό συμπάντων, που όλα τους είναι «Γιοί της Ανάγκης», αφού είναι κρίκοι στη μεγάλη Κοσμική Αλυσίδα του Σύμπαντος και το καθένα έχει μια σχέση αποτελέσματος, όσον αφορά το προηγούμενό του, και είναι μια αιτία για το επόμενό του.» (10)
«Η εμφάνιση και η εξαφάνιση των Κόσμων είναι σαν μια ρυθμική παλίρροια και άμπωτη». (11)
«Μια τέτοια εναλλαγή, όπως αυτή της μέρας και της νύχτας, της ζωής και του θανάτου, του ύπνου και της εγρήγορσης, είναι ένα γεγονός τόσο κοινό, τόσο απόλυτα παγκόσμιο και χωρίς εξαίρεση, ώστε είναι εύκολο να κατανοήσουμε πως μέσα σε αυτό βλέπουμε έναν από τους απόλυτα θεμελιώδεις νόμους του σύμπαντος.»(12)

Πνεύμα και Ύλη, είναι οι δύο όψεις της Μίας Πραγματικότητας, και υπάρχουν πάντοτε ενωμένες στην εκδήλωση. Το σύμπαν διαποτίζεται από τη δυαδικότητα, που είναι και η ουσία της ύπαρξής του. Οι αντίθετοι πόλοι της Μίας Ύπαρξης, σχηματίζουν το υποκείμενο και το αντικείμενο, το πνεύμα και την ύλη, την πολικότητα της εκδηλωμένης ζωής.
«… όταν φθάνει η ώρα, ακτινοβολεί από τον Εαυτό του τα ο ΕΝΑ που είναι ο πρώτος αριθμός. Αυτός ο αριθμός κατερχόμενος παράγει το ΔΥΟ, τον δεύτερο αριθμό…» (13)

3. Ο Νόμος της Προσαρμογής

Σε οτιδήποτε δεν ακολουθεί τον Νόμο δηλαδή την τάξη και την αρμονία, επεμβαίνει ο Νόμος της Προσαρμογής. Είναι περισσότερο γνωστός ως ο νόμος του Κάρμα ή της Δικαιοσύνης.
«Κάρμα είναι ο νόμος της επανα-διευθέτησης που πάντοτε τείνει να επανορθώνει την ισορροπία στον φυσικό κόσμο και την σπασμένη αρμονία στον ηθικό κόσμο.»(14)

«Το Κάρμα είναι ο ‘Υπέρτατος Νόμος’, η πηγή, η αρχή όλων των άλλων νόμων, που υπάρχουν σε ολόκληρη τη φύση. Κάρμα είναι ο αλάνθαστος νόμος που προσαρμόζει το αποτέλεσμα στην αιτία…. Το Κάρμα είναι ο αόρατος και άγνωστος νόμος που προσαρμόζει με σοφία, νοημοσύνη και δικαιοσύνη κάθε αποτέλεσμα στην αιτία του. Αν και ο ίδιος ο νόμος είναι άγνωστος, το αποτέλεσμά του είναι εμφανές.» (15)

4. Ο Νόμος της Κίνησης

Τίποτα δεν είναι απομονωμένο και στατικό. Από τη στιγμή που αφυπνίζεται η Θεία Πνοή από το Απόλυτο, η κίνησή της μεταδίδεται και θέτει σε παλμό την ουσία του Χώρου και την μετατρέπει σε εκδηλωμένο σύμπαν. «Η κίνηση είναι αιώνια στο Ανεκδήλωτο, και περιοδική στο Εκδηλωμένο» (16)
«Είναι θεμελιώδης νόμος του Αποκρυφισμού ότι δεν υπάρχει ανάπαυση ή σταμάτημα της κίνησης στη Φύση. Αυτό που μοιάζει με ανάπαυση δεν είναι παρά η μεταβολή της μιας μορφής σε μια άλλη. Όπου η μεταβολή της ουσίας συμβαδίζει με τη μεταβολή της μορφής.» (17)
«είναι δύσκολο να κατανοηθεί, εκτός και είναι κανείς αρκετά εξοικειωμένος με τη φιλοσοφική μεταφυσική μιας άναρχης και ατελείωτης σειράς Κοσμικών Επαναγεννήσεων και έχει κατανοήσει και γνωρίσει καλά εκείνο τον αμετάβλητο νόμο της Φύσης που είναι ΑΙΩΝΙΑ ΚΙΝΗΣΗ, κυρίως κυκλική και σπειροειδής και επομένως προοδευτική ακόμα και στα φαινομενικά της πισωγυρίσματα.»(18)

5. Ο Νόμος της Ουσιώδους Ταυτότητας

Σβαμπάβα, από το σβα- ο εαυτός και μπου- γίνομαι. Σημαίνει το αυτό-γίγνεσθαι. Είναι η ταυτότητά μας. Αυτό που αναπτύσσεται από μέσα προς τα έξω ως απορροή και εξέλιξη. Είναι μια κατάσταση κατά την οποία το πνεύμα και η ύλη, που στην πραγματικότητα είναι ένα, δεν είναι πλέον δυϊκό όπως κατά την εκδήλωση, αλλά τα δύο είναι ενωμένα σε ένα. Πρόκειται για την πρωταρχική ενότητα, για την πνευματική ακάσα. Η ύλη βυθίζεται στο πνεύμα και γίνονται «Πατέρας-Μητέρα». Ο Σβαμπαβάτ είναι η ουσία του κοσμικού υλικού.
Δεν κατέρχεται από το δικό του πεδίο αλλά είναι η κοσμική αποθήκη και η θεία πηγή της Ζωής. Αντίστοιχοι όροι είναι παραμπράχμαν-μουλαπρακρίτι, αντι-μπούντι, ακάσα και κοσμικά ύδατα. Η επιστήμη το ονομάζει «ενέργειες» της παγκόσμιας Φύσης.

5. Ο Νόμος της Εξέλιξης και της Αυτο-ανάπτυξης

Σύμφωνα με αυτό το Νόμο, η εκδηλωμένη Μονάδα τείνει να πραγματοποιεί το Σχέδιο που ισχύει στη διάρκεια του Μανβαντάρα ενεργοποιώντας τις λανθάνουσες δυνατότητές της και εξομοιώνοντάς τες με το θεϊκό της αρχέτυπο.
«Ολόκληρη η τάξη της φύσης φανερώνει ένα προοδευτικό προχώρημα προς μια ανώτερη ζωή. Υπάρχει κάποιο σχέδιο στη δράση των φαινομενικά τυφλών δυνάμεων. Ολόκληρη η πορεία της εξέλιξης με τις αμέτρητες προσαρμογές της είναι μια απόδειξη αυτού του γεγονότος. Οι αμετάβλητοι νόμοι που εξαφανίζουν τα αδύναμα και εύθραυστα είδη, για να κάνουν χώρο για τα ισχυρά και οι οποίοι εξασφαλίζουν την «επιβίωση του καταλληλότερου», αν και τόσο ωμοί στην άμεση δράση τους, εργάζονται όλοι για το μεγάλο σκοπό. Το ίδιο το γεγονός ότι οι προσαρμογές πράγματι συμβαίνουν και ότι οι καταλληλότεροι πράγματι επιβιώνουν στον αγώνα για ύπαρξη, δείχνει ότι αυτό που ονομάζεται «ασυνείδητη Φύση» είναι στην πραγματικότητα μια συσσώρευση δυνάμεων κατευθυνόμενων από ημι-νοήμονες οντότητες (Στοιχειακά) που καθοδηγούνται από Ανώτερα Πλανητικά Πνεύματα (Ντυάνι Τσοχάν), η συλλογική συσσώρευση των οποίων αποτελεί την εκδηλωμένη λέξη του ανεκδήλωτου Λόγου και ταυτόχρονα συνιστά το Νου του Σύμπαντος και τον αμετάβλητο Νόμο του.» (19)

Η εκδηλωμένη ζωή κινείται πάνω σε δύο τόξα, το ένα καθοδικό και το άλλο ανοδικό. Το καθοδικό λέγεται Πραβρίττι ή Εξελικτικό και το ανοδικό Νιβρίττι ή Εισελικτικό. Η εκδηλωμένη ζωή εκτελεί έναν κύκλο από το κέντρο προς την περιφέρεια του Σύμπαντος και επανέρχεται προς το αρχικό της κέντρο εκτελώντας έτσι ένα ταξίδι διαμέσου των εκδηλωμένων πεδίων με σκοπό την άμεση εμπειρία και γνώση και επομένως εξέλιξη φυσική, νοητική και πνευματική.

Η Τρίτη Θεμελιώδης Πρόταση είναι το πλέον αντιπροσωπευτικό αξίωμα του νόμου της εξέλιξης και της αυτό-ανάπτυξης «...καμιά καθαρά πνευματική Θεία Ψυχή ή Μπούντι δεν μπορεί να έχει ανεξάρτητη συνειδητή ύπαρξη, αν ο σπινθήρας που πρόβαλε από την καθαρή Ουσία της Παγκόσμιας Έκτης αρχής ή Υπερ-Ψυχής: α) δεν περάσει μέσα από κάθε στοιχειακή μορφή του φαινομενικού κόσμου αυτού του μανβαντάρα. Και β) δεν αποκτήσει ατομικότητα, πρώτα μέσω φυσικής ώθησης και ύστερα μέσω αυτοπροκαλούμενων και αυτό-εφευρισκόμενων προσπαθειών (ελεγχόμενων από το Κάρμα), ανεβαίνοντας έτσι όλες τις βαθμίδες της διάνοιας, από το κατώτερο μέχρι το ανώτερο Μάνας, από το ορυκτό και το φυτό μέχρι τους αγιότερους των αρχαγγέλων (Ντυάνι Μπούντα). Το βασικό δόγμα της Εσωτερικής φιλοσοφίας δεν δέχεται προνόμια ή ειδικά χαρίσματα στον άνθρωπο, εκτός από εκείνα που κέρδισε με το Εγώ του μέσω προσωπικής προσπάθειας και χάρης, μέσα από μια μακριά σειρά μετεμψυχώσεων και μετενσαρκώσεων.»(20)

6. Ο Νόμος της Επταδικότητας

«Η Μονάδα γεννημένη από τη φύση και την ίδια την Ουσία του Επτά, πρέπει να εκτελέσει τον επταπλό γύρο της μέσα από τον Κύκλο των Όντων και των μορφών, από το ανώτερο μέχρι το κατώτερο και ύστερα ξανά από τον άνθρωπο στον Θεό. Στο κατώφλι του Παρανιρβάνα ξαναποκτάει την πρωταρχική Ουσία της και γίνεται για άλλη μια φορά το Απόλυτο.» (21)

«Οτιδήποτε υπάρχει στο μεταφυσικό καθώς και στο φυσικό Σύμπαν, είναι επταδικό» (22)

«Επιπλέον, από τον Εκδηλωμένο Λόγο θα προβάλουν οι Επτά Ακτίνες, οι οποίες στο Ζοχάρ ονομάζονται κατώτερα Σεφιρόθ και στον Ανατολικό Αποκρυφισμό, οι επτά πρωταρχικές ακτίνες. Απ’αυτές θα προβάλουν οι αναρίθμητες σειρές των Ιεραρχιών.» (23)

«Είναι τα ‘πολλά’ που προέρχονται από το ΕΝΑ – τα ζώντα πνευματικά σπέρματα ή κέντρα δυνάμεων – το καθένα σε μια επταπλή μορφή, η οποία πρώτα παράγει και μετά δίνει την ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΗ ΩΘΗΣΗ στο νόμο της εξέλιξης και της προοδευτικής αργής ανάπτυξης.»(24)

Η επταδικότητα είναι ένας από τους θεμελιώδεις Νόμους της δημιουργίας. Δεν μπορεί κανείς να το αμφισβητήσει, γιατί η παρουσία της επταδικότητας στην ανθρώπινη ζωή μας είναι αισθητή. Το Επτά είναι ο αριθμός της αντικειμενικής ζωής.

7. Ο Νόμος της Συμπόνιας

Για χάρη της εξέλιξης της ανθρώπινης ψυχής, Πνευματικές Όντότητες απαρνούμενες την ανάπαυσή τους στα πνευματικά επίπεδα του Κόσμου υπηρετούν στην Ιεραρχία της Συμπόνιας, Είναι οι Πρεσβύτεροι Αδελφοί της ανθρωπότητας οι οποίοι επιστατούν και βοηθούν για τη νοητική και πνευματική μας πρόοδο. Είναι τα Όντα της Πνευματικής μας Ιεραρχίας, από τα οποία εξαρτάται ο σχηματισμός κάθε θρησκείας, μύησης, πολιτισμού, τέχνης και εκπαίδευσης του πλανήτη μας. Η θυσία τους είναι το μέγιστο παράδειγμα ανιδιοτελούς αγάπης και θυσίας.

8. Ο Νόμος της Παγκόσμιας Γνώσης

Η έννοια «Παγκόσμια Γνώση» αποδίδεται στα σανσκριτικά ως Ατμα-Βίντυα. Σημαίνει την Πνευματική Γνώση και τη Γνώση της Ψυχής. Είναι η μύηση που κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να λάβει ώστε να γνωρίσει και να αντιληφθεί την Κρυμμένη Ζωή και τους Νόμους της. Λέγεται και Εσωτερική Γνώση ή Θεοσοφία.

«Ο Μεγάλος Νόμος λέει:- Για να γίνεις ο ΓΝΩΣΤΗΣ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΕΑΥΤΟΥ πρέπει πρώτα να είσαι ο γνώστης του ΕΑΥΤΟΥ. Για να φτάσεις τη γνώση αυτού του ΕΑΥΤΟΥ, πρέπει να παρατήσεις το Εαυτού στο Μη-Εαυτού, το Ον στο Μη-Ον. Και τότε μπορείς να ησυχάζεις ανάμεσα στα φτερά του ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΟΥΛΙΟΥ. Ναι, γλυκιά είναι η ξεκούραση ανάμεσα στα φτερά αυτού του αγέννητου κι αθάνατου, που είναι το ΑΟΥΜ από αιώνες αιώνων.»(24)

 

 Σημειώσεις:

1. Μ.Δ. Ι, 282

2. Μ.Δ. Ι,152

3. Υποσημειώσεις από το “Προσδιορισμός της Αληθινής Θρησκείας” τόμος V, σ.141

4. Μ.Δ. Ι, 153

5. Μ.Δ., Ι, 43

6. Μ.Δ., Ι 14

7. Μ.Δ., Ι 273

8. Μ.Δ. Ι, 46

9. Μ.Δ. Ι, 250

10. Μ.Δ. Ι, 43

11. Μ.Δ. Ι, 16

12. Μ.Δ. Ι, 17

13. Πρακτικά της Στοάς Μπλαβάτσκυ, σ.67

14. Κλειδί της Θεοσοφίας, σ.83

15. Κλειδί της Θεοσοφίας, σ.184-5

16. Μ.Δ. Ι, 97

17. Μ.Δ. Ι, 97

18. Μ.Δ. ΙΙ, 80

19. Μ.Δ. Ι, 278

20. Μ.Δ. Ι, 17-18

21. Μ.Δ. Ι, 135

22. Μ.Δ. Ι, 158

23. Μ.Δ. ΙΙ, 732

24. Η Φωνή της Σιγής, στ.19