Newsletter Η Θεοσοφία στον 21ο αιώνα

/Newsletter Η Θεοσοφία στον 21ο αιώνα
Newsletter Η Θεοσοφία στον 21ο αιώνα2017-03-27T13:41:19+00:00

Newsletter Η Θεοσοφία στον 21ο αιώνα

Αθήνα, 23 Ιανουαρίου 2017

Η Θεοσοφία στον 21ο αιώνα

Ασπασία Παπαδομιχελάκη

Τί είναι η Θεοσοφία

Η Θεοσοφία είναι η Αρχαία Σοφία που υπάρχει προ αμνημονεύτων ετών και εκφράζει τη συσσωρευμένη σοφία όλων των εποχών. Είναι ο πνευματικός πυρήνας από τον οποίο πηγάζει κάθε γνώση που είναι συνδεδεμένη με τη νοήμονα ζωή. Είναι η πηγή των θρησκειών, των μεταφυσικών διδασκαλιών, των γραμμάτων και των τεχνών, της εκπαίδευσης, του πολιτισμού και κυρίως της μυστικής παράδοσης.

 Είναι η εσωτερική Γνώση από την οποία προήλθαν όλες οι αποκαλύψεις που έγιναν, γίνονται και θα γίνονται στην ανθρωπότητα σχετικά με τους Νόμους της Εκδήλωσης, με την πνευματική καταγωγή του ανθρώπου, με την απόκρυφη ιστορία της ανθρωπότητας και του πλανήτη.

«Αν μιλάτε για τη Θεοσοφία,» αναφέρεται από την Ε.Π. Μπλαβάτσκυ, «λέω ότι υπήρχε αιώνια διαμέσου των ατελείωτων κύκλων του παρελθόντος, και θα εξακολουθεί να υπάρχει διαμέσου των ατέλειωτων κύκλων του Μέλλοντος, επειδή η Θεοσοφία είναι συνώνυμη της Αιώνιας Αλήθειας.» (Κλειδί, 263)

 Οι ακτίνες-αποκαλύψεις που εκπέμπονται κατά καιρούς από την Άχρονη Θεοσοφία ή την Αρχαία Σοφία, εμφανίζονται με διάφορα ονόματα ως Βέδες, Βετάντα, Γιόγκα, Βουδδισμός, Χριστιανισμός, Ερμητισμός, Δωδεκάθεο, Ροδοσταυρισμός, Σύγχρονη Θεοσοφία και είναι όψεις της Μίας Αλήθειας που εμφανίζεται κατά καιρούς σε διαφορετικούς τόπους και λαούς.

Ο όρος «Θεοσοφία» ερμηνεύεται ως Θεία Σοφία. Πρόκειται για έναν όρο αρχαιότατο που, κατά τον Διογένη τον Λαέρτιο, αποδίδεται στον Αιγύπτιο ιερέα Ποταμών, ο οποίος έζησε τον 4ο αιώνα π.Χ. Στη συνέχεια από τον Αλεξανδρινό Αμμώνιο Σακκά τον 3ο αιώνα μ.Χ. Ο ίδιος όρος καθιερώνεται από τους Νεοπλατωνικούς και τους Εκλεκτικούς φιλόσοφους και φέρεται να δηλώνει την αποκαλυμμένη θεία γνώση που υπάρχει μέσα σε όλους τους κύκλους του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Η Έλενα Μπλαβάτσκυ, στο “Κλειδί της Θεοσοφίας”, αναφέρει ότι ο όρος είναι πανάρχαιος και επιλέχθηκε επίσης από την ίδια ως κατάλληλος να εκφράσει τη Θεία Σοφία. Ο όρος «Θεοσοφία» είναι συνώνυμος των «Αρχαία Σοφία», «Σοφία-Θρησκεία», «Αποκρυφισμός», «Εσωτερισμός», «Μεταφυσική».

Η Θεοσοφία είναι εσωτερική επιστήμη, φιλοσοφία και θρησκεία. Με τον όρο θρησκεία εννοείται ότι η γνώση που προσφέρει βοηθάει τον άνθρωπο να αναπτύξει το θρησκευτικό του συναίσθημα και έτσι να στραφεί προς την Μία Αρχή του Σύμπαντος και του εαυτού του. Για τη Θεοσοφία η αρχή της Ζωής είναι Μία και Μοναδική και την ονομάζει Αλήθεια. Πιστεύει δε ότι κάθε όψη της εκδηλωμένης ζωής, είτε παλιά είτε καινούρια, έχει τη θέση της στον πυρήνα της Μίας Αλήθειας, για τούτο και η Θεοσοφία δεν δίνει σε καμία όψη την αποκλειστικότητα.

Η Θεοσοφία είναι η Γνώση-Σοφία, η εσωτερική επιστήμη που ερευνά τη μεταφυσική υφή του κόσμου και φέρνει στο φως εκείνο που κρύβεται πίσω από το φαινόμενο. Αναφέρεται στην απόκρυφη αιτία της ζωής, η οποία απορρέοντας από τον  Ένα και Μοναδικό Πυρήνα θεμελιώνει την ιδέα της συμπαντικής ενότητας και της ανθρώπινης αδελφότητας. Για τη Θεοσοφία, η εκδηλωμένη ζωή είναι όψεις της Μίας Αρχής, είναι σπινθήρες από τον Ένα Θείο Κρατήρα του Πυρός. Κάθε σπινθήρας, αν και αποτελεί μία ατομικότητα, είναι ένα τμήμα του Συνόλου που βρίσκεται αδιάρρηκτα συνδεδεμένο με τα υπόλοιπα. Από αυτή τη θεμελιώδη πίστη στην εσωτερική ενότητα της ζωής, προκύπτει η θεοσοφική ηθική που προτείνει την αγάπη για τον συνάνθρωπο, την κατανόηση, την ανεκτικότητα, την ταπεινοφροσύνη, τη θυσία, τον αλτρουϊσμό, καθώς και τον σεβασμό προς κάθε είδος ζωής.

Είναι η εσωτερική επιστήμη που ερμηνεύει τη συμπαντική, την πλανητική και την ανθρώπινη ζωή και τις σχέσεις που υπάρχουν μεταξύ τους. Αναλύει την αόρατη διαδικασία της ατομικής ζωής από τη γενεσιουργό αιτία της έως το σημείο που εμφανίζεται ως άνθρωπος και, θεμελιώνοντας με τους εσωτερικούς νόμους τη λειτουργία και την ηθική αρμονία της φαινόμενης ζωής, υποδεικνύει στον άνθρωπο τον σκοπό της ύπαρξής του και τον τελικό του προορισμό.

Στη Θεοσοφική διδασκαλία τονίζεται η κοινή πηγή της ζωής και ως εκ τούτου η ενότητα όλων των εκδηλωμένων από τη στοιχειακή ζωή, τα ορυκτά, τα φυτά, τα ζώα, την ανθρωπότητα έως τους αγγέλους και τους Αρχαγγέλους. Αν και δεν είναι θρησκεία, στον πυρήνα της περιέχει όλες τις θρησκείες του πλανήτη μας, εκείνες που πέρασαν και εκείνες που θα έλθουν. Όπως αναφέρει ο Χένρυ Όλκοττ, “ Θεοσοφία είναι η ζωντανή πληροφορία για όλες τις θρησκείες του κόσμου”. Οι μύστες και οι προφήτες θήλασαν από τον κόρφο της τις εσωτερικές αλήθειες και τις παρουσίασαν στην ανθρωπότητα ως θρησκείες, μυήσεις και φιλοσοφίες. Μέσω αυτής της αποκαλυμμένης σοφίας, σε κάθε εποχή, στήνεται πάνω στον πλανήτη το πλάνο της εκπαίδευσης και του πολιτισμού και περιστρέφεται ο τροχός της εξέλιξης προς το πνευματικό τόξο της ζωής.

Σύμφωνα με τον Ουΐλλιαμ Τζατζ, τον έναν από τους τρεις συνιδρυτές της Θεοσοφικής Εταιρείας, αναφέρονται τα εξής: “ Η Θεοσοφία είναι ο ωκεανός της γνώσης που εξαπλώνεται από τη μια ακτή στην άλλη, της εξέλιξης των νοημόνων όντων…. Δεν είναι μια πίστη ή ένα δόγμα σχηματισμένο ή εμπνευσμένο από άνθρωπο, αλλά είναι η γνώση των νόμων που κυβερνούν τα φυσικά, τα ψυχικά και τα νοητικά στοιχεία της φύσης και του ανθρώπου….. Περιέχει τα πάντα μέσα της και δεν υπάρχει γι’ αυτήν άλυτο μυστήριο. Στην ορολογία της δεν υπάρχει η λέξη «σύμπτωση» και επικαλείται την κυριαρχία του νόμου στο καθετί και σε κάθε περίπτωση.”

Πού και πότε ξεκίνησε το Θεοσοφικό Κίνημα

Ο 14ος αι. σηματοδότησε ένα μέγιστο γεγονός που έμελλε να αλλάξει την ιστορία της Ευρώπης. Ένας μεγάλος Αντέπτ, γνωστός ως Τσονγκ- Κα- πα, γεννήθηκε στην επαρχία του Κοκονόρ στο Θιβέτ. Μία από τις ενέργειές του και η πιο σημαντική αποστολή του ήταν η σύγκλιση μιας συνόδου των Μυημένων από όλο τον κόσμο, στη διάρκεια της οποίας θεσπίστηκαν ορισμένοι κανόνες, απαγορεύτηκε η νεκρομαντεία και καθιερώθηκαν «οι λαμαϊκές μετενσαρκώσεις». Επίσης αποφασίστηκε και προγραμματίστηκε η παρουσίαση της Αρχαίας Σοφίας στη Δύση από τους Αντέπτ των χιονοσκέπαστων Ιμαλαϊων οι οποίοι αποφάσισαν πως ο καιρός ήταν πρόσφορος για να παρουσιαστεί το Θεοσοφικό Κίνημα ανοιχτά στην Ευρώπη. Ο κλήρος έλαχε στην Ε.Π.Μπλαβάτσκυ να εμφανίσει την αρχαία σοφία στο κοινό της Δύσης, ενώ ορισμένοι πρόδρομοί της όπως οι Ρότζερ Μπέϊκον (1214),  Θεόφραστος Παράκελσος (1493), Τζορντάνο Μπρούνο (1548), Τζάκομπ Μπαίμε (1575), Σεν Μαρτέν, Καλιόστρο και Σεν Ζερμέν, Αντον Μεσμέρ (1734) προσέφεραν πολύτιμο εσωτερικό έργο προετοιμάζοντας το έδαφος για την εκ νέου παρουσίαση της πανάρχαιας θεοσοφικής παράδοσης. Επίσης, υπήρξαν και άλλοι ευγενικοί και φωτισμένοι άνθρωποι οι οποίοι συνέβαλαν σημαντικά να ετοιμάσουν τον δρόμο για μια νέα θρησκευτική ελευθερία και μια πιο διαφορετική κατανόηση της ζωής.

Οι Πρεσβύτεροι Αδελφοί

Ένα από τα βασικά αξιώματα της αρχαίας σοφίας είναι ότι υπάρχει μια ιεραρχία Πνευματικών Όντων των οποίων η θέση στην κλίμακα της Εξέλιξης αξιολογείται από τις πνευματικές και θείες τους ιδιότητες. Είναι οι Δυνάμεις που ονομάζονται Πρεσβύτεροι Αδελφοί, Διδάσκαλοι της Σοφίας, Μαχάτμα, Βούδδες και Σωτήρες.
Η εμφάνιση της πνευματικής Ιεραρχίας μέσω της πρωτοστατούσας παρουσίας της στο Θεοσοφικό Κίνημα, υπήρξε ένα από τα πλέον συγκλονιστικά γεγονότα που συνέβησαν στον πλανήτη μας στο τέλος του 19ου αιώνα. Αρχηγοί του Κινήματος υπήρξαν οι δύο Διδάσκαλοι της Σοφίας, Μορύα και Κουτχούμι, που μέσω της αντιπροσώπου τους Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, εμφάνισαν τη Σύγχρονη Θεοσοφία στη Δύση. Η παρουσία τους είναι ένας σταθμός στην πορεία της ανθρωπότητας, επειδή αυτό σημαίνει ότι η ανθρωπότητα ξαναβρίσκει την επαφή της με τις Πνευματικές Υπάρξεις, με τις οποίες επικοινωνούσε στην αρχή της ανθρώπινης εξέλιξής της. Αυτή η αρχική επικοινωνία χάθηκε καθώς η ανθρωπότητα βυθιζόταν στο δίχτυ των φυσικών αισθήσεων. Και σήμερα, καθώς η ανθρωπότητα βρίσκεται στο ξεκίνημα μιας ενσυνείδητης εσωτερικής ανύψωσης, η επαφή με τα Πνευματικά Όντα θα αρχίσει να αποκαθίσταται και πάλι.

Διασταύρωση τριών Κύκλων

Η εσωτερική παράδοση λέει επίσης ότι η παγκόσμια όπως και η πλανητική ζωή προγραμματίζονται διαμέσου κύκλων, που ο καθένας έχει τη δική του διάρκεια και επίδραση. Στο τελευταίο τέταρτο κάθε αιώνα που είναι ένας κύκλος, δηλαδή στα τελευταία 25 χρόνια του αιώνα, καταβάλλεται προσπάθεια από τους Πρεσβύτερους Αδελφούς ή τους μαθητές Τους να προτείνουν καλύτερες ιδέες στην ανθρωπότητα.

Την εποχή που παρουσιάστηκε το Θεοσοφικό Κίνημα συνέπεσε τομή τριών κύκλων. α) Ο εκατονταετής κύκλος, β) ο κύκλος των 5.000 ετών από τον θάνατο του Κρίσνα,  και γ) ο Ζωδιακός κύκλος του Υδροχόου.

Ο κύκλος της περιόδου των πρώτων 5.000 ετών του Κάλι-Γιούγκα, άρχισε με τον θάνατο του Κρίσνα και ολοκληρώθηκε το 1875. Ο εκατονταετής κύκλος ή αιώνας είναι η περίοδος που στα τελευταία 25 χρόνια της  οι διδάσκαλοι της Μεγάλης Στοάς καταβάλλουν προσπάθεια να παρουσιάσουν Ιδέες στην ανθρωπότητα. Επίσης, ο ήλιος, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πέρασε από τον αστερισμό των Ιχθύων στον Υδροχόο, οπότε ο κύκλος του νέου ζωδίου συνέπεσε με τους δύο προαναφερθέντες.

Λέγεται ότι ο Μέγας Κύκλος προβάλλει τη βασική Ιδέα. Ο κύκλος των τελευταίων 25 ετών δίνει την ευκαιρία στους Αντέπτ να δουν τις καλές ή κακές εφαρμογές της Ιδέας και να την αποκαταστήσουν στην αρχική της έκφραση. Ενώ ο Ζωδιακός κύκλος αντιπροσωπεύει την περίοδο της διάδοσης της Ιδέας στην κοινωνία και την προσαρμογή της σε όλα τα επίπεδα της φυσικής ζωής, δηλαδή, θρησκεία, μύηση, ηθική, επιστήμη, παιδεία, τέχνη και πολιτισμό δημιουργώντας έτσι την κουλτούρα της εποχής.

Οι Σκοποί της Θεοσοφίας

Η σύγχρονη Θεοσοφία στηρίζεται σε τρεις θεμελιώδεις εξαγγελίες που είναι οι εξής:

1: Η δημιουργία ενός πυρήνα παγκόσμιας αδελφότητας ανεξαρτήτως φυλής, πίστης, φύλου, τάξης ή χρώματος.

2: Η ενθάρρυνση της συγκριτικής μελέτης θρησκειών, φιλοσοφιών και επιστημών.

3: Η έρευνα των ανεξήγητων νόμων της Φύσης και η αφύπνιση των πνευματικών δυνάμεων του ανθρώπου.

Η πρώτη εξαγγελία της Θεοσοφικής Εταιρείας καθορίζει τον πρώτιστο στόχο της Θεοσοφικής διδασκαλίας. Η ιδέα της παγκόσμιας αδελφότητας και ο σεβασμός προς κάθε είδος ζωής αποτελούν το θεμέλιο που πάνω του ισορροπούν όλες οι αρχές, οι απόψεις και οι ηθικές προτροπές της σύγχρονης θεοσοφίας. Η παρουσίαση αυτής της θεωρίας έγινε και γίνεται στο κοινό με διαλέξεις και γραπτά κείμενα, ενώ οι θεόσοφοι-εργάτες θεωρούν καθήκον τους να βιώνουν τις θεοσοφικές αρχές και να τις εφαρμόζουν  στην καθημερινότητά τους, κυρίως μέσω αλτρουϊστικής υπηρεσίας.

 Σκοπός της Θεοσοφίας είναι να παρουσιάσει στον κόσμο μερικές εσωτερικές όψεις της Παγκόσμιας Ζωής, με σκοπό να διευρύνει την ανθρώπινη αντίληψη δίνοντας πληροφορίες για την απόκρυφη όψη του πλανήτη και της ανθρωπότητας και να ενεργοποιήσει στον άνθρωπο την ενάρετη προσπάθεια για να γνωρίσει τον αληθινό του εαυτό, να αντιληφθεί τον λόγο της ύπαρξής του και τελικά να αγωνιστεί για την ισορροπία της κοινωνίας και τον πνευματικό σκοπό της ζωής.

Η μεγαλύτερη επιτυχία της Θεοσοφίας είναι ότι κατόρθωσε να παρουσιάσει στον κόσμο το γεγονός το ότι πίσω από τα φαινόμενα του αισθητού, υπάρχει ένα Μεγάλο Εξελικτικό Σχέδιο που σταθερά επιδιώκει την νοητική και πνευματική εξέλιξη κάθε ψυχής μέσω ατομικής προσπάθειας και εμπειρίας και το ότι αυτή η εξελικτική πορεία ρυθμίζεται, προωθείται και επικουρείται από Ανώτερα Όντα τα οποία αποτελούν την Ιεραρχία της Εξέλιξης.

Η Θεοσοφία κατόρθωσε επίσης να ανακοινώσει στην ανθρωπότητα μερικές βαθύτερες αλήθειες της ζωής που είναι απαραίτητες για το επόμενο βήμα της εξέλιξής της. Επεδίωξε να ενσταλλάξει ενωτικές αρχές στους ανθρώπους, έτσι ώστε τα άτομα να ενώνονται σε όλο και μεγαλύτερες ομάδες, καταλύοντας όσο γίνεται τα δεσμά της χωριστικότητας, του δόγματος και του συμφέροντος.

Σκοποί της Θεοσοφίας είναι: α) ο άνθρωπος να μελετήσει και να αφομοιώσει τις εσωτερικές αλήθειες εκείνες που αφορούν τα βαθύτερα προβλήματα της ζωής, β) το άτομο να εργάζεται για θετικούς σκοπούς και να υπηρετεί την Πνευματική Αδελφότητα η οποία επιδιώκει την ηθική βελτίωση και την πνευματική αναγέννηση του κόσμου, γ) να υπάρχει άμεση προσπάθεια και συμμετοχή των θεόσοφων στην υλοποίηση της Θεοσοφικής Ιδέας με σκοπό να επέλθουν ριζικές και άμεσες αλλαγές στη συνειδητότητα του ανθρώπου και επομένως στη δομή της κοινωνίας.

 Η Θεοσοφία δεν είναι θρησκεία, αλλά είναι αυτό που υπάρχει σε κάθε θρησκεία. Είναι θρησκευτική όσον αφορά την ώθηση της ανθρώπινης φύσης προς το πνευματικό της στοιχείο. Η Θεοσοφική γνώση βοηθά τους ανθρώπους να διευρύνουν συνειδητότητα καθώς απαλλάσσονται από παλιές συνήθειες και αποκρυσταλλωμένες ιδέες. Σύμφωνα με τη Θεοσοφία, απόψεις χωριστικές περί φυλής, θρησκείας, γλώσσας, κουλτούρας, κοινωνικού επιπέδου, οικονομικής κατάστασης και προσωπικών θέσεων θα πρέπει να αναδομούνται προς τον άξονα της ενότητας και της πνευματικής ρίζας της Ζωής.

 Η Θεοσοφία δεν αποτελεί μόνο μια έκθεση εσωτερικών ιδεών, φιλοσοφιών, θρησκειών και απόκρυφων γνώσεων. Είναι η ρίζα και η σύνθεση όλων αυτών που δένονται μεταξύ τους από εφαρμοζόμενους ηθικούς δεσμούς. Η σύγχρονη Θεοσοφία μας επανέφερε την απόκρυφη ιστορία της πλανητικής μας ζωής, τη σχέση μας με την Ιεραρχία των Νοημόνων Όντων που είναι οι πρεσβύτεροι αδελφοί της ανθρωπότητας και οι κρίκοι που μας ενώνουν με το πνευματικό στοιχείο του κόσμου και παρουσίασε την έννοια της Αγάπης-Συμπόνιας προσαρμοσμένη στους ρυθμούς της ανατέλλουσας εποχής. Αυτό είναι το εσωτερικό υλικό το οποίο μετέφερε η σύγχρονη θεοσοφική διδασκαλία και πάνω σε αυτό το υλικό στήθηκε η Θεοσοφική Εταιρεία. Οι θεοσοφικοί χώροι στεγάζουν τις ιδέες που έχουν εμπνεύσει την ύπαρξή αυτών των ιδεών και οι θεόσοφοι, σεβόμενοι τις θεοσοφικές ιδέες και τους χώρους που τις στεγάζουν, φροντίζουν για τη συντήρηση, τη διάδοσή και τη διαφύλαξή τους από παρεμβολές που θα αλλοίωναν τη Θεοσοφία τόσο ώστε να μοιάζει με ξένο σώμα μέσα στον ίδιο της τον χώρο.

Η Θεοσοφία είναι μια ζωντανή Ιδέα που ενδυναμώνει τις ανθρώπινες ψυχές, ζωντανεύει την αρετή και ενεργοποιεί την τάση για αυτογνωσία, με άξονα πνευματικούς στόχους που η θεωρία της επισημαίνει και καθορίζει. Η Θεοσοφία είναι η ζωντανή πληροφορία για τα απόκρυφα αλλά και για τα ορατά. Η παρουσία της στον κόσμο ανέστησε την ελπίδα της αιώνιας πνευματικής ζωής και έδωσε την παρηγοριά και την ασφάλεια ότι υπάρχουν Όντα πνευματικά που στέκονται πάνω από τις ανθρώπινες κακίες και αδυναμίες, τα οποία, ως πρεσβύτεροι Αδελφοί, προστατεύουν και υποστηρίζουν την ανθρωπότητα.

 Όπως αναφέρεται σε μια επιστολή από τον Διδάσκαλο “…. Η αποστολή της Θεοσοφίας είναι: α) να καταδείξει διαυγείς και σαφείς απόψεις των ηθών, ιδέες και καθήκοντα τέτοιας υφής ώστε να ικανοποιούν τα ορθά και αλτρουϊστικά αισθήματα του ανθρώπου β) αυτές οι απόψεις να παρουσιάζονται έτσι ώστε να υιοθετούνται στα σχήματα της καθημερινής ζωής, τα οποία να προσφέρουν ένα πεδίο όπου θα εφαρμόζονται οι απόψεις αυτές με δικαιοσύνη και με όσο το δυνατό μεγαλύτερη συνέπεια.

Η ιδρύτρια της Θ.Ε., Έλενα Π.Μπλαβάτσκυ, σε ένα μήνυμά της προς το Αμερικανικό Συνέδριο του 1888 αναφέρεται με τον ακόλουθο τρόπο στους σκοπούς της Θεοσοφίας: “…. η ουσία της Θεοσοφίας είναι η εναρμόνιση του θείου τμήματος του ανθρώπου με το φυσικό του τμήμα. Είναι η προσαρμογή του προς τον Θεό. Είναι οι ανώτερες ποιότητες και οι εμπνεύσεις που επιβάλλονται στα γήινα και ζωώδη πάθη του. Ευγένεια, απουσία κατώτερου συναισθήματος ή εγωισμού, φιλανθρωπία, καλή θέληση προς όλα τα όντα και απόλυτη δικαιοσύνη προς τους άλλους καθώς και προς τον εαυτό μας, είναι τα κυριότερα χαρακτηριστικά της Θεοσοφίας.

Η Έλενα Π.Μπλαβάτσκυ, η ιδρύτρια του Κινήματος, ένας ακούραστος εργάτης αφοσιωμένος στην υπηρεσία της Ανθρωπότητας, βοήθησε στην αναγέννηση των ηθικών αξιών και μέσω της εσωτερικής γνώσης και επιστήμης υπενθύμισε  τους αιώνιους νόμους – Κάρμα, Μετενσάρκωση, Διδάσκαλοι της Συμπόνιας – και πάνω τους στέριωσε τη βάση του μελλοντικού πολιτισμού του οποίου η θεμελιώδης αρχή είναι η αρμονία στο σύμπαν μέσω της αδελφότητας των όντων.

Η Θεοσοφία ως τρόπος ζωής

 Η φιλοσοφία της Θεοσοφίας προσφέρει το όραμα της πορείας προς το ανώτερο και στοχεύει στην ανάπτυξη του σπινθήρα που βρίσκεται κρυμμένος μέσα στον καθένα από μας και που είναι ένα τμήμα της Θείας Ζωής, από τον γνόφο της οποίας πηγάζει η Εκδήλωση και ο,τιδήποτε υπάρχει μέσα σ’ αυτήν. Ερμηνεύει τις ανισότητες της ζωής ως αποτελέσματα του κάρμα που είναι ο νόμος της ισορροπίας και της αρμονίας και ο νόμος που μας φέρνει πίσω τις σκέψεις και τις πράξεις μας και έτσι μας διδάσκει. Δικαιολογεί την παρουσία μας στον φυσικό κόσμο μέσω διαδοχικών γεννήσεων, όπου η εμφάνισή μας μέσα σε μια οικογένεια, μια χώρα, ένα έθνος και μια φυλή μας δίνει την ευκαιρία της εμπειρίας και της μάθησης. Μας διδάσκει ότι η εμπειρία είναι ο σκοπός της εκδηλωμένης ζωής, γιατί μέσω αυτής η ατομική συνειδητότητα αποκτά τις δυνατότητες να επιβάλλεται πάνω στην ύλη και έτσι να προωθείται σταδιακά προς τα πνευματικά επίπεδα της ζωής. Μέσα απ’ αυτή την σταθερή πορεία από την ύλη προς το πνεύμα, που είναι η πορεία της εξέλιξης, ο άνθρωπος αναπτύσσει τα ευγενικά στοιχεία του που είναι η κατανόηση, η αλληλεγγύη, η συμπόνια, η αλτρουϊστική δράση και τελικά η αυτογνωσία.

Η Θεοσοφία προσδιορίζει ένα πνευματικό μονοπάτι, που η πορεία μας πάνω σε αυτό δημιουργεί αναγκαστικά το ξύπνημα των εσωτερικών δυνάμεων . Προσφέρει μια φιλοσοφία η οποία βιώνεται στο παρόν, ενώ η ανάπτυξή της που δεν έχει όρια, προσφέρει τη δυνατότητα της διεύρυνσης της συνειδητότητας και της προοδευτικής πορείας του ανθρώπου προς τα ύψη της πνευματικής ύπαρξής του.

Το Θεοσοφικό Όραμα

 Κάθε εποχή χαρακτηρίζεται από μια Ιδέα, βάσει της οποίας  διαμορφώνεται ανάλογα η συμπεριφορά των ανθρώπων. Ο Ιησούς παρουσίασε την Ιδέα της Αγάπης προς τον πλησίον και της φιλανθρωπίας και αυτές οι έννοιες αναμόρφωσαν τη συμπεριφορά του Δυτικού κόσμου τις δύο τελευταίες χιλιετίες. Κάποιοι  θα αμφισβητήσουν ίσως την αναμόρφωση. Όμως, σίγουρα, ο κόσμος του τότε δεν είναι ίδιος με τον κόσμο του σήμερα.

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα οι Ιδέες είναι οι εκφράσεις του Αγαθού. Η σφαίρα των Ιδεών είναι αιώνια, αναλλοίωτη και χαρακτηρίζεται από το μέτρο, την αρμονία, την ισορροπία. Όταν όμως φτάνει μια Ιδέα στη σφαίρα του φυσικού κόσμου, που χαρακτηρίζεται από την έλλειψη του μέτρου, της αρμονίας και της ισορροπίας, και από τις συνεχείς αλλοιώσεις και διακυμάνσεις που οφείλονται στην άγνοια, στην εγωπάθεια και τη χωριστικότητα, η αρχική Ιδέα χάνει την καθαρότητά της και γίνεται μια ατελής απομίμηση, ένα κακέκτυπο που απέχει πολύ από την ΙΔΕΑ της αγάπης, της αλληλεγγύης και της συμπόνιας.

Στην εποχή μας το κακέκτυπο της Ιδέας κυβερνάει επικίνδυνα την ανθρωπότητα.  Όμως, όπως ήδη αναφέρθηκε, στο γύρισμα κάθε Ζωδιακής εποχής (κάθε 2100 χρόνια) ένας Διδάσκαλος της Ιεραρχίας της Συμπόνιας αναλαμβάνει την ανανέωση της ΙΔΕΑΣ πάνω στον πλανήτη μας. Το Θεοσοφικό Κίνημα που ξεκίνησε το 1875 έχει κάνει ήδη την προετοιμασία με την σπορά της Ιδέας της ενότητας και της αδελφότητας των ανθρώπων. Το Κίνημα εγκαινίασε την εκπαίδευση της Υδροχοϊκής εποχής. Οι κοινωνικές και πλανητικές αλλαγές θα επέλθουν μέσω μιας παγκόσμιας εσωτερικής εκπαίδευσης που  θα φέρει την ανθρωπότητα ένα βήμα πιο κοντά στην εσωτερική πραγματικότητα.

Αν προσπαθήσουμε απλά και μόνο να προσαρμόσουμε την καθημερινή μας συμπεριφορά σ’ αυτό που και ο Ιησούς και ο Βούδδας και ο Κομφούκιος και όλοι οι μεγάλοι ιδρυτές θρησκειών έχουν πει, δηλαδή «Κάντε στους άλλους αυτό που θα θέλατε οι άλλοι να κάνουν σ’ εσάς» θα μπορούσαμε να διαφοροποιήσουμε τη ζωή μας. Και όπως η συμπεριφορά των μελών μιας οικογένειας καθορίζει τον τρόπο ζωής ολόκληρης της οικογένειας, έτσι και στο πλαίσιο της ευρύτερης οικογένειάς μας, που είναι η κοινωνία μας και η ανθρωπότητα, η εφαρμογή αυτής της παρότρυνσης θα μπορέσει να οδηγήσει σε πραγματική αλλαγή και βελτίωση . Και ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση μπορεί να γίνει με τον  καθημερινό αυτοέλεγχο των σκέψεων και πράξεών μας  κρίνοντας εάν συμφωνούν με την έννοια της ανιδιοτέλειας και της θυσίας  του προσωπικού χάριν του συνόλου. Με μια συνεχή προσπάθεια ο άνθρωπος μπορεί αργά αλλά προοδευτικά να μάθει να διακρίνει την πραγματική  αγάπη από την παραποίησή της, που είναι και λέγεται «προσωπική ικανοποίηση».

Αλλά ακόμη κι αν δεν αποφασίσει κανείς με δική του προσπάθεια να εφαρμόσει την αληθινή Αγάπη, ο ηθικός νόμος, το κάρμα, επιβάλλοντας τα αποτελέσματα των ιδιοτελών μας δράσεων, μας αναγκάζει αργά ή γρήγορα να αντιληφθούμε ότι το κοινό συμφέρον είναι αυτό που ισορροπεί και εναρμονίζει τα μέλη της ανθρωπότητας και όχι το προσωπικό. Αν μπορούσαμε να σκεφθούμε και να νιώσουμε έτσι, δηλαδή συλλογικά, τότε δεν θα υπήρχαν πόλεμοι, ούτε οικονομικοί ούτε θρησκευτικοί. Δεν θα υπήρχαν ομάδες αντιμαχόμενες, δεν θα υπήρχε καταδυνάστευση, φανατισμός, εκμετάλλευση, φτώχεια, προσωπικές σκοπιμότητες και προσωπικά συμφέροντα.

Σύμφωνα λοιπόν με την αρχή της ενότητας όλα όσα υπάρχουν στο σύμπαν μας προέρχονται από την ίδια πηγή, είναι όλα παιδιά του ίδιου γονέα. Όλα συνδέονται με έναν αόρατο δεσμό, και, όσο διαφορετικά κι αν φαίνονται είναι ομοούσια. ΄Ετσι στον καιρό του 21ου αιώνα της εποχής του Υδροχόου θεμελιώνεται η αρχή της αδελφότητας μεταξύ των ανθρώπων. Ο άνθρωπος, που διδάχτηκε τις δύο τελευταίες χιλιετίες να αγαπά τον πλησίον του και εκπαιδεύτηκε να αγαπά την οικογένειά του, τους φίλους του και γενικά αυτούς που θεωρεί δικούς του ανθρώπους, τώρα καλείται να εφαρμόσει μια αγάπη που υπερβαίνει τον προσωπικό του κύκλο και αφορά το σύνολο της ζωής.