Μέρες και Νύχτες του Μπράχμα

/Μέρες και Νύχτες του Μπράχμα
Μέρες και Νύχτες του Μπράχμα2019-04-07T15:41:03+00:00

Μέρες και Νύχτες του Μπράχμα

 

«Η Μυστική Δοξασία διδάσκει την προοδευτική ανάπτυξη των πάντων, τόσο των κόσμων όσο και των ανθρώπων. Και αυτή η θαυμαστή εξέλιξη δεν έχει ούτε κατανοητή αρχή, ούτε φανταστικό τέλος. Το δικό μας ‘Σύμπαν’ είναι μόνο ένα μέσα σε έναν άπειρο αριθμό Συμπάντων, που όλα τους είναι ‘Γιοί της Ανάγκης’, αφού είναι κρίκοι στη μεγάλη Κοσμική αλυσίδα του Σύμπαντος και το καθένα έχει μια σχέση αποτελέσματος, όσον αφορά το προηγούμενό του, και είναι μια αιτία για το επόμενό του.»(1)

Υπάρχει ένας παγκόσμιος νόμος που λέγεται ‘νόμος της αυτοανάπτυξης’, ο οποίος δικαιολογεί την τάση κάθε Μονάδας να εκφράσει τις λανθάνουσες δυνατότητές της. Η διαδικασία αυτή λέγεται ‘εξέλιξη’ και σημαίνει την έκπτυξη της Θείας Σκέψης και την αποτύπωσή της σε σύμπαν.
Εξελίσσω σημαίνει φέρω προς τα έξω. Είναι η διαδικασία μέσω της οποίας προβάλλονται α) από τη Θεία Σκέψη όλα όσα Την αποτελούν και έτσι εμφανίζεται και πραγματοποιείται το σύμπαν και β) από την καρδιά της Μονάδας όλες οι εγγενείς δυνάμεις της, οι οποίες εξωτερικεύονται προοδευτικά στη διάρκεια των κύκλων της προβολής της στο σύμπαν.

Η Κίνηση είναι αυτή που φέρνει σε εκδήλωση από το Αδιάγνωστο τη Θεία Σκέψη και διαμέσου της Συνεχούς Αλλαγής ξεδιπλώνει όλες τις όψεις Της μέσα στον Χώρο, σχηματίζοντας έτσι έναν Κόσμο.
«Υπάρχει ένας θεμελιώδης νόμος στον Αποκρυφισμό, ότι δεν υπάρχει ανάπαυση ή σταμάτημα της κίνησης στη Φύση. Αυτό που φαίνεται ανάπαυση είναι μόνον η αλλαγή από μια μορφή σε άλλη: η αλλαγή της ουσίας συμβαδίζει με εκείνη του σχήματος – όπως διδάσκει η Απόκρυφη φυσική.» (2)
Ό,τι υπάρχει μέσα στον Κόσμο, από το απειροελάχιστο τμήμα ζωής έως την ύψιστη Μονάδα, πορεύεται σύμφωνα με τη Θεία Σκέψη.
Πρόκειται για μια θεμελιώδη διαδικασία κατά την οποία οτιδήποτε υπάρχει στον κόσμο, είναι ένα ανάτυπο και μια αντανάκλαση του περιεχομένου του Παγκόσμιου Νου. Και σύμφωνα με αυτό το περιεχόμενο που λέγεται Κοσμικό Ιδεατό, Αρχέτυπο και στη συνέχεια Πρωτότυπο, διαμορφώνεται η Θεία Σκέψη σε κάθε πεδίο της αντικειμενικότητας.

«Ολόκληρη η τάξη της φύσης φανερώνει ένα προοδευτικό προχώρημα προς μια ανώτερη ζωή. Υπάρχει κάποιο σχέδιο στη δράση των φαινομενικά τυφλών δυνάμεων. Ολόκληρη η πορεία της εξέλιξης με τις αμέτρητες προσαρμογές της είναι μια απόδειξη αυτού του γεγονότος. Οι αμετάβλητοι νόμοι που εξαφανίζουν τα αδύναμα και εύθραυστα είδη, για να κάνουν χώρο για τα ισχυρά και οι οποίοι εξασφαλίζουν την ‘επιβίωση του καταλληλότερου’, αν και τόσο ωμοί στην άμεση δράση τους, εργάζονται όλοι για τον μεγάλο σκοπό. Το ίδιο το γεγονός ότι οι προσαρμογές πράγματι συμβαίνουν και ότι οι καταλληλότεροι πράγματι επιβιώνουν στον αγώνα για ύπαρξη, δείχνει ότι αυτό που ονομάζεται ‘ασυνείδητη Φύση’ είναι στην πραγματικότητα μια συσσώρευση δυνάμεων κατευθυνομένων από ημι-νοήμονες οντότητες (Στοιχειακά) που καθοδηγούνται από Ανώτερα Πλανητικά Πνεύματα (Ντυάνι Τσοχάν), η συλλογική συσσώρευση των οποίων αποτελεί την εκδηλωμένη λέξη του ανεκδήλωτου ΛΟΓΟΥ και ταυτόχρονα συνιστά τον ΝΟΥ του Σύμπαντος και τον αμετάβλητο ΝΟΜΟ του.» (3)

Το κύμα της εξέλιξης, υπό τον νόμο της πολικότητας, κινείται από το πνεύμα προς την ύλη σε ένα καθοδικό τόξο και αντίστροφα από την ύλη προς το πνεύμα σε ένα ανοδικό τόξο. Αυτή η κεντρόφυγος και κεντρομόλος κίνηση, θεμελιώδης ούσα, καθορίζει την περιοδικότητα των φαινομένων στον κόσμο και επαναλαμβάνεται σε καθετί που υπάρχει. Η εκδήλωση ενός σύμπαντος από το Απεριόριστο στο περιορισμένο, που λέγεται Μανβαντάρα, είναι το αποτέλεσμα της κεντρόφυγου περιοδικής κίνησης, η οποία θα επαναφέρει το σύμπαν με το άλλο σκέλος της την κεντρομόλο κίνηση στο Πραλάγια, που είναι η απόσυρση από το περιορισμένο στο Απεριόριστο.

«Η ενεργός Δύναμη, η ‘Αιώνια κίνηση της μεγάλης Πνοής’, αφυπνίζει απλώς τον Κόσμο στην αυγή κάθε καινούριας περιόδου, βάζοντάς τον σε κίνηση μέσω των δύο αντιθέτων Δυνάμεων, αναγκάζοντάς τον έτσι να γίνει αντικειμενικός στο πεδίο της Πλάνης. Με άλλα λόγια, αυτή η δυαδική κίνηση μεταφέρει τον Κόσμο από το πεδίο του Αιώνιου Ιδεατού στο πεδίο της πεπερασμένης εκδήλωσης, ή από το πεδίο του νοουμένου σε εκείνο του φαινομένου.» (4)

Η εσωτερική διδασκαλία αναφέρει ότι οτιδήποτε υπάρχει στον κόσμο, προϋπάρχει στη Θεία Σκέψη, η οποία σε κάθε γύρο ζωής εμφανίζει μια όψη του Εαυτού της. Και αυτή την όψη ακολουθεί αναγκαστικά ολόκληρη η δημιουργία.
«Το πρώτο μάθημα που διδάσκεται στην εσωτερική φιλοσοφία είναι ότι η αδιάγνωστη Αιτία δεν προωθεί την εξέλιξη – συνειδητά ή ασυνείδητα – αλλά απλώς εμφανίζει περιοδικά διάφορες όψεις του εαυτού της στην αντίληψη των πεπερασμένων Διανοιών.» (5)

Η περιοδικότητα της εμφάνισης και εξαφάνισης της συμπαντικής ζωής, θεμελιώνεται στον νόμο της κυκλικής κίνησης που εφαρμόζεται και επαναλαμβάνεται σε ό,τι υπάρχει στην αντικειμενικότητα. «Η εμφάνιση και εξαφάνιση των Κόσμων είναι σαν μια ρυθμική παλίρροια και άμπωτη.» (6)

Η κυκλική κίνηση ως νόμος της περιοδικότητας αποτυπώνεται στην ασταμάτητη εναλλαγή της μέρας και της νύχτας, της ζωής και του θανάτου, του ύπνου και της εγρήγορσης. Είναι ένα γεγονός κοινό, παγκόσμιο και δίχως καμία εξαίρεση. Το διαπιστώνουμε καταγραμμένο σε όλα τα τμήματα της φύσης. Στην περιφορά της γης γύρω από τον ήλιο, στην περιφορά του ηλιακού μας συστήματος γύρω από το γαλαξιακό κέντρο του, στις κινήσεις και στη συμπεριφορά των σωμάτων πάσης φύσης. Η μετενσάρκωση που είναι η επαναφορά της ψυχής σε ανθρώπινα σώματα, είναι η προέκταση του κυκλικού νόμου που δίνει τη δυνατότητα μέσω της παρουσίας στη γη και της απόσυρσης μέσω του θανάτου, ο άνθρωπος να πειραματίζεται με τις προκλήσεις της ανάγκης, να δρα ανάλογα με τις ικανότητες που αποκτά σε κάθε προηγούμενο κύκλο του και να αφομοιώνει τις εμπειρίες του στη διάρκεια του θανάτου.
Η περιοδική κίνηση υφίσταται σε όλα όσα αντιλαμβανόμαστε με τις πέντε αισθήσεις μας αλλά και σε όλες εκείνες τις αόρατες αιτίες και διεργασίες που αδυνατούμε να παρατηρήσουμε.

Όσον αφορά την εξέλιξη ενός πλανητικού συστήματος, εκφράζεται διαμέσου της επταπλότητας των Σφαιρών, των Γύρων και των Αλύσων. Όσον αφορά το σύμπαν εκφράζεται με την παρουσία και απουσία του από τον Χώρο. Η παρουσία του σύμπαντος στον Χώρο ονομάζεται Μέρα του Μπράχμα ή Μανβαντάρα και η απόσυρση και απουσία του, Νύχτα του Μπράχμα ή Πραλάγια.

Κατά τη Θεοσοφία, το σύμπαν θεωρείται ως μια ζωντανή οντότητα και σε κάποιες αρχαίες θεογονίες παρομοιάζεται με τον Συμπαντικό Άνθρωπο που συχνά αναφέρεται ως Αδάμ Καδμόν ή Μακροπρόσωπος, και κατ’ακολουθία κάθε ανθρώπινο ον ονομάζεται «μικροπρόσωπος». Αυτό που η επιστήμη ονόμασε Μπινγκ-Μπανγκ είναι η ανάδυση ολοκλήρου του σύμπαντος και των υπάρξεών του καθώς όλα αφυπνίζονται την στιγμή του ξεκινήματος της εκδήλωσης.

«Η εμφάνιση και η εξαφάνιση του Σύμπαντος απεικονίζεται σαν μια εκπνοή και εισπνοή της ‘Μεγάλης Πνοής’, η οποία είναι αιώνια και η οποία σαν Κίνηση, είναι μια από τις τρεις όψεις του Απόλυτου. Ενώ οι άλλες δύο είναι Αφηρημένος Χώρος και Διάρκεια. αναπνοή της Αδιάγνωστης Θεότητας – της Μίας Ύπαρξης – η οποία εκπνέει, κατά κάποιο τρόπο, μια σκέψη που γίνεται ο Κόσμος. Το ίδιο και όταν η Θεία Πνοή εισπνέεται. Το Σύμπαν εξαφανίζεται μέσα στο στήθος της ‘Μεγάλης Μητέρας’, η οποία τότε κοιμάται ‘τυλιγμένη στα αόρατα πέπλα της’.» (7)

Το ανωτέρω απόσπασμα δίνει μια πλήρη εικόνα της κοσμικής αλυσίδας των συμπάντων, η οποία αρχίζει με την προβολή της Θείας Πνοής, που είναι η εκπνοή της Αδιάγνωστης Θεότητας και η οποία είναι συνάμα η Σκέψη σύμφωνα με την οποία διαμορφώνεται ο Κόσμος. Ο όρος ‘Θεία Πνοή’ είναι ισοδύναμος του όρου ‘Κίνηση’, που είναι και πιο κατανοητός.

Μανβαντάρα και Πραλάγια

«Μανβαντάρα είναι μια κοσμική περίοδος στη διάρκεια της οποίας η Θεία Σκέψη ή το Νοούμενο εγγενές στο Παραμπράχμα αναδύεται από το Σκοτάδι και γίνεται σύμπαν. Η Θεία Σκέψη ονομάζεται επίσης «ο Νόμος» που είναι αιώνιος και αδημιούργητος. Όταν η Θεότητα ετοιμάζει τη δημιουργία τότε ανατέλλει ο Νόμος, επειδή «η Θεότητα είναι Νόμος και αντίθετα». (8)

Ο κύκλος ως σύμβολο αντιπροσωπεύει την ενότητα. «Ο ένας κύκλος είναι θεία Ενότητα, από την οποία όλα προέρχονται και στην οποία όλα επιστρέφουν». (9)

Η «κίνηση από» και «η επιστροφή στα ίδια» δείχνει την αδιάσπαστη ενότητα του κύκλου ή την περίοδο της εξέλιξης.
Ο Νόμος των Κύκλων είναι η πλατφόρμα της συμπαντικής εκδήλωσης, της κατασκευής και της λειτουργίας του σύμπαντος.
«Ένας κύκλος», αναφέρει ο Ου.Τζατζ, «είναι ένας δακτύλιος ή περιφορά, όπως δείχνει και η ίδια η λέξη. Ο αντίστοιχος όρος στα σανσκριτικά είναι γιούγκα, κάλπα, μανβαντάρα… Η αρχή ενός κύκλου είναι μια στιγμή που προστιθέμενη σε άλλες στιγμές, σχηματίζει μια μέρα. Οι μέρες προστιθέμενες σχηματίζουν τους μήνες, τα χρόνια, τις δεκαετίες και τους αιώνες.» (10)

Η περίοδος της παρουσίας του σύμπαντος ως πεπερασμένης εκδήλωσης, το Μανβαντάρα ή Μέρα του Μπράχμα, διαρκεί τρισεκατομμύρια ηλιακά έτη. Η απουσία της πεπερασμένης συμπαντικής ζωής από τον Χώρο, το Πραλάγια ή Νύχτα του Μπράχμα, διαρκεί επίσης ισάριθμο του μανβαντάρα χρόνο. Η κυκλική αυτή κίνηση της παρουσίας και απουσίας του σύμπαντος ονομάζεται επίσης Εκπνοή και Εισπνοή του Μπράχμα. Οι παρουσίες και απουσίες του Κόσμου συνθέτουν διαδοχικούς περιοδικούς κύκλους και ο καθένας εξ αυτών είναι ένα βήμα ή βαθμός της αιώνιας εξελικτικής αλύσου στοχεύοντας σε συνεχή τελειοποίηση.

Μανβαντάρα είναι η περίοδος ανάμεσα σε δύο Μάνου. Μάνου είναι ο αρχικός νομοθέτης και προέρχεται από την Αυτό-Ύπαρξη. Είναι επομένως ο Λόγος και ο προγεννήτορας της ανθρωπότητας. Ως όρος προέρχεται από τη σανσκριτική ρίζα μαν- που σημαίνει το σκέπτεσθαι. Υπάρχουν 14 Μάνου στη διάρκεια του μανβαντάρα της ανθρωπότητας. (11)

Πραλάγια είναι ο κυκλικός συμπαντικός ύπνος. Μετά από μυριάδες αιώνες η εξελικτική επίδραση ελαττώνεται, εξασθενεί και τότε το σύμπαν αρχίζει να εισέρχεται σε συσκότιση. Αυτό λέγεται «πραλάγια» δηλαδή ύπνος. Η Πνοή αποσύρεται, και μαζί της ό,τι υπήρχε εκδηλωμένο. Τα πάντα επιστρέφουν πάλι στο σημείο της απορροής τους, στο Μπραμάν, που είναι το απρόσωπο Παραμπράχμα.
Ο άνθρωπος, ο στοχαστής είναι ο αιώνιος ταξιδιώτης. Διαμέσου διαδοχικών ζωών και διαδοχικών συμπάντων, αφομοιώνοντας εμπειρίες που αποκτά με δική του επιλογή και προσπάθεια, ωθούμενος από τον συμπαντικό νόμο κατακτά ικανότητες και γνώση. Ο νόμος της εξέλιξης δεν αφήνει τίποτα και κανέναν σε χαώδη κατάσταση. Κάθε άτομο ζωής έχει το δικαίωμα και το μερίδιό του στην ατραπό της προόδου. Ο στοχαστής, ο άνθρωπος, διαθέτει την ελεύθερη βούληση να επιλέγει και να αποφασίζει για τη δική του πρόοδο.

Πνεύμα και Ύλη – Η Μονάδα

Κατά τη μανβανταρική διαδικασία, υπάρχουν και συνεργάζονται στενά δύο δυνάμεις. Το πνεύμα και η ύλη. Στα σανσκριτικά λέγονται πουρούσα και πρακρίτι. Είναι πάντοτε μαζί, παρόντα και συνδεδεμένα σε μία μονάδα σε κάθε συμπαντική εκδήλωση.
Η Θεοσοφία περιλαμβάνει ένα πλήρες σύστημα εξέλιξης που αφορά στον Παγκόσμιο Νου και στην ατομική συνειδητότητα της κάθε μονάδας που είναι αιώνια και η οποία μαζί με τις μυριάδες άλλες πληρούν το σύμπαν. Η μελέτη της εξέλιξης αρχίζει με το ξεκίνημα της συμπαντικής εκδήλωσης, όταν όλες οι μονάδες επιστρέφουν και γίνονται ξανά ατομικές συνειδητότητες, συνεχίζοντας το πρόγραμμα της ατομικής τους ανάπτυξης από το προηγούμενο σημείο στο οποίο βρέθηκαν και σταμάτησαν, όταν το προηγούμενο εξελικτικό πρόγραμμα – το προηγούμενο μανβαντάρα – έφθασε στο τέλος του.

O ενδιάμεσος χρόνος στη διάρκεια της απόσυρσης του προηγούμενου σύμπαντος (πραλάγια) έως την αφύπνιση του επόμενου (μανβαντάρα) καθώς και τα όνειρα αυτής της ενδιάμεσης περιόδου βοηθούν ώστε κάθε οντότητα να ανασκοπήσει όχι μόνο τις δράσεις της αλλά και την πρόοδό της. Η Θεοσοφία θεωρεί ότι κάθε εκδήλωση είναι μια συνολική επαναγέννηση ολοκλήρου του συμπαντικού συστήματος το οποίο αποσύρθηκε και πήγε για ύπνο για ένα πολύ μακρύ χρονικά στάδιο. Το φαινόμενο της Ζωής διέρχεται διαμέσου κυκλικών φάσεων που διαρκούν τρισεκατομμύρια ηλιακά έτη. Πρόκειται για ένα φαινόμενο ανάλογο με την επαναγέννηση και τον καθημερινό κύκλο του ύπνου και της εγρήγορσης.

Από το άτομο έως το σύμπαν υπάρχει μια συνεχής γραμμή ανιχνεύσιμη και ένα κυκλικό σύστημα εμπειρίας ανάμεσα στους δύο πόλους της Ζωής. Υπάρχει το ΠΝΕΥΜΑ και η ΥΛΗ. Το πνεύμα είναι «η τελειότητα» και η ύλη είναι «η μορφή». Αυτά τα δύο μαζί, είναι η μονάδα. Και όπως λέει ο σοφός Πατάντζαλι, «Για χάρη της ψυχής και μόνο, υπάρχει το Σύμπαν…» (12)
Θα πρόσθετα «για χάρη της εξέλιξης υπάρχει το σύμπαν».

Η χρονολογία των Μπραχμάνων

Μια περίοδος ή έκθεση της παγκόσμιας εκδήλωσης καλείται Μπραχμάντα, δηλαδή μια πλήρης ζωή του Μπράχμα, η ζωή του οποίου αποτελείται από τις μέρες και τα χρόνια του, που, επειδή είναι κοσμικά, έχει καθένα τεράστια διάρκεια. Η μέρα του αντιστοιχεί στις ανθρώπινες 24 ώρες περίπου, το έτος του σε 360 και κάτι μέρες, ο αριθμός των ετών του είναι 100.
Η πορεία της εξέλιξης διαιρείται σε τέσσερα Γιούγκα. Αυτά τα τέσσερα Γιούγκα είναι:
1. το Κρίτα ή Σάτυα ή Χρυσή εποχή,
2. το Τρέτα ή Αργυρά εποχή,
3. το Ντβαπάρα ή Χάλκινη εποχή και
4. το Κάλι ή Σιδηρά ή Μαύρη εποχή.
Η παρούσα εποχή για τη Δύση και την Ινδία είναι το Κάλι Γιούγκα, ιδιαίτερα ως προς την ηθική και πνευματική ανάπτυξη.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΘΝΗΤΑ ΕΤΗ
360 (και κάτι) μέρες θνητών κάνουν 1
Κρίτα Γιούγκα έχει 1,728,000
Τρέτα Γιούγκα έχει 1,296,000
Ντβαπάρα Γιούγκα έχει 864,000
Κάλι Γιούγκα έχει 432,000
Μάχα Γιούγκα, ή οι τέσσερεις προηγούμενες, έχουν 4,320,000
71 Μάχα Γιούγκα αποτελούν τη βασιλεία ενός Μάνου 306,720,000
14 Μάνου είναι 4,294,080,000
Προσθέστε το λυκαυγές και το λυκόφως μεταξύ κάθε Μάνου 25,920,000
Αυτά τα ενδιάμεσα διαστήματα κάνουν 1000 Μάχα Γιούγκα, ένα Κάλπα, ή Μέρα του Μπράχμα 4,320,000,000
Η νύχτα του Μπράχμα είναι ίση με τη Μέρα του και με τη Νύχτα μαζί 8,640,000,000
360 τέτοιες Ημέρες κάνουν το έτος του Μπράχμα 3,110,400,000,000
100 τέτοια έτη κάνουν τη ζωή του Μπράχμα 311,040,000,000,000

 

Γράφει ο Ου.Τζατζ: Τα πρώτα 5000 έτη του Κάλι Γιούγκα θα ολοκληρωθούν μεταξύ των ετών 1897 και 1898. Αυτό το Γιούγκα άρχισε περίπου 3102 έτη πριν τη Χριστιανική εποχή, την εποχή του θανάτου του Κρίσνα. Καθώς το 1897-98 δεν απέχει πολύ, οι σημερινοί επιστήμονες θα έχουν την ευκαιρία να παρατηρήσουν αν η ολοκλήρωση του κύκλου των πέντε χιλιάδων ετών θα προηγηθεί ή θα ακολουθηθεί από αναταραχές ή μεγάλες πολιτικές, επιστημονικές, ή φυσικές αλλαγές ή συνδυασμό όλων αυτών. Και στην παρούσα περίοδο βρισκόμαστε σε ένα μεταβατικό κύκλο, όπου, όπως μια μεταβατική περίοδος πρέπει να δηλώνει, όλα αλλάζουν στη φιλοσοφία, στη θρησκεία και την κοινωνία. Κατά τη διάρκεια μιας μεταβατικής περιόδου, οι πλήρεις και τέλειοι αριθμοί και κανόνες των κύκλων δεν κοινοποιούνται σε μια γενιά που έχει το χρήμα πάνω από καθετί και χλευάζει την πνευματική όψη του ανθρώπου και της φύσης. (13)

Τα επόμενα νούμερα αναφέρονται στην αρχή και τη διάρκεια της κοσμικής εξέλιξης που αφορά στον πλανήτη και την ανθρωπότητά μας.
1. Από την αρχή της κοσμικής εξέλιξης μέχρι το ινδουϊστικό έτος Ταράνα (ή 1887) έχουν περάσει 1.955.884.687 χρόνια.
2. Το (αστρικό) ορυκτό, φυτικό και ζωικό βασίλειο μέχρι τον άνθρωπο, χρειάστηκαν για να εξελιχτούν… 300.000.000 χρόνια.
3. Χρόνος από την πρώτη εμφάνιση της «ανθρωπότητας» (στη δική μας πλανητική άλυσο)…. 1.664.500.987 χρόνια.
4. Ο αριθμός ετών που πέρασαν από την ανθρώπινη περίοδο ή το «Βαϊβασβάτα Μανβαντάρα» μέχρι το έτος 1887 είναι … 18.618.728 χρόνια. (14)

Οπωσδήποτε οι αριθμοί αυτοί και οι ορολογίες φαίνονται περίεργες για κάποιον που δεν έχει ασχοληθεί με την αρχαία σοφία. Πρόκειται για τη χρονολογική αρίθμηση του σχηματισμού της πλανητικής μας αλύσου και της ανθρωπότητάς μας σύμφωνα με τη χρονολόγηση των Μπραχμάνων. Οι χρονολογίες αυτές παρουσιάστηκαν στη Δύση μέσω των θεοσοφικών κειμένων που καταγράφηκαν και δημοσιεύτηκαν από την Ε.Π.Μπλαβάτσκυ στη Μυστική Δοξασία. Διαφέρουν αρκετά από τους αριθμητικούς υπολογισμούς της γεωλογίας, της παλαιοντολογίας και της ανθρωπολογίας. Όμως, η εξέλιξη της σύγχρονης τεχνολογίας πλησιάζει όλο και περισσότερο τα εσωτερικά αυτά νούμερα, γεγονός που διευρύνει τη γνώση μας και μας κάνει να αποδεχόμαστε τις άγνωστες, έως τώρα, εσωτερικές καταστάσεις.

Δίνονται επίσης οι υποδιαιρέσεις μιας Ρίζας-Φυλής, που υπολογίζονται ως εξής: (15)
• Ρίζα-Φυλή ………………….. περίπου 8.640.000 χρόνια…. (2 μάχα-γιούγκα)
• Υποφυλή …………………… περίπου 1¼ εκατομμύρια χρόνια
• Οικογενειακή φυλή…………. περίπου 180.000 χρόνια
• Εθνική φυλή……………… περίπου 25.000 χρόνια (ένας μεταπτωτικός κύκλος)
• Φυλετικό γένος……………… περίπου 3600 χρόνια
• Φυλετική γενιά……………… περίπου 500 χρόνια
• Άτομο ………………………. περίπου 72 χρόνια

Στη διάρκεια ενός πλανητικού γύρου, κάθε κύμα ζωής περνά από επτά στάδια εξέλιξης. Στο ανθρώπινο βασίλειο, αυτά τα στάδια ονομάζονται Ρίζες-Φυλές. Οι Ρίζες-Φυλές αλληλοεπικαλύπτονται, καθώς μια νέα φυλή αρχίζει στα μέσα της προηγούμενης. Κάθε Ρίζα-Φυλή περιλαμβάνει τα ίδια Εγώ που υπήρχαν στην προηγούμενη Ρίζα-Φυλή.
Βρισκόμαστε στην 5η Ρίζα-Φυλή, στην 5η υποφυλή της. Η Πέμπτη Ρίζα-Φυλή κατέστη ένα ξεχωριστό φυλετικό γένος πριν από ένα εκατομμύριο χρόνια στην Κεντρική Ασία. (16) Βρίσκεται στο Κάλι Γιούγκα της.

Η επόμενη Έκτη Ρίζα-Φυλή θα εμφανιστεί προς το τέλος του παρόντος Κάλι-Γιούγκα, θα διαρκέσει περίπου 6 εκατομμύρια χρόνια και θα ακολουθήσει η Έβδομη Ρίζα-Φυλή που θα είναι συντομότερης διάρκειας. (17)
Η διάρκεια της πλανητικής εξέλιξης αντιστοιχεί σε ένα πλανητικό μανβαντάρα. Όταν ο μανβανταρικός κύκλος φθάνει στο τέλος του, η ζωή αποσύρεται από τον πλανήτη και εισέρχεται σε πραλάγια ή διάλυση. Ιδού πώς περιγράφεται η διαλυτική διαδικασία στο «Αποκαλυμμένη Ίσιδα»: (18)

«Παράξενοι θόρυβοι ακούγονται, προερχόμενοι απ’όλες τις κατευθύνσεις. Αυτοί είναι οι προάγγελοι της Νύχτας του Μπράχμα. Σκοτάδι ανεβαίνει στον ορίζοντα και ο Ήλιος χάνεται πίσω από τη δέκατη τρίτη μοίρα του Μάκαρα…
Βαθμιαία το φως αδυνατίζει, η θερμότητα μειώνεται, τα ακατοίκητα μέρη αυξάνονται πάνω στη γη, ο αέρας γίνεται όλο και πιο αραιός, οι πηγές των νερών ξεραίνονται, οι μεγάλοι ποταμοί βλέπουν τα νερά τους να εξαντλούνται, ο ωκεανός φανερώνει τον αμμουδερό βυθό του και τα φυτά πεθαίνουν… Ο Σουρύα (ο Ήλιος) τρεμοσβήνει και χάνεται, η ύλη πέφτει σε διάλυση (πραλάγια) και ο Μπράχμα βυθίζεται ξανά πίσω στον Συμπαντικό Θεό και αφού το έργο του εκπληρώθηκε, πέφτει σε ύπνο. Άλλη μια μέρα πέρασε (μανβαντάρα) η νύχτα απλώνεται και συνεχίζει μέχρι την επόμενη αυγή.
Και τώρα πάλι μπαίνει μέσα στο χρυσό αυγό της Σκέψης Του, το σπέρμα όλων όσων υπάρχουν, …. Κατά τη διάρκεια της γαλήνιας ανάπαυσής του, τα έμψυχα όντα τα προικισμένα με τις αρχές της δράσης σταματούν τις λειτουργίες τους και κάθε αίσθημα (μάνας) αποκοιμιέται. Όταν όλα απορροφούνται στην ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΨΥΧΗ, αυτή η ψυχή όλων των όντων κοιμάται σε απόλυτη ανάπαυση, μέχρι την ημέρα που θα ξαναπάρει τη μορφή της, και θα αφυπνιστεί ξανά από το αρχέγονο σκοτάδι της

Σημειώσεις:

1. ΜΔ, Ι,43
2. ΜΔ, Ι, 97
3. ΜΔ,Ι, 27
4. ΜΔ, Ι, 282
5. ΜΔ, ΙΙ, 487
6. ΜΔ, Ι, 369
7. ΜΔ Ι, 44
8. Μ.Δ. Ι, Ι52
9. ΜΔ Ι, 1 Προοίμιο
10. Ωκεανός της Θεοσοφίας, κεφ. XIV. σ. 125-134 (Theosophy Company India)
11. Μ.Δ..ΙΙ, 68
12. Πατάντζαλι, Γιόγκα Σούτρας, σ.26
13. ΜΔ, ΙΙ 70 και Κύκλοι (από τον Ωκεανό της Θεοσοφίας του Ου.Τζατζ)
14. ΜΔ, ΙΙ, 69
15. ΜΔ, ΙΙ,434-5
16. ΜΔ ΙΙ,47, υποσημ. 435
17. ΜΔ, ΙΙ, 444-6
18. Αποκαλυμμένη Ίσιδα, τόμος ΙΙ, σ.273-4