Το Δέντρο της Παγκόσμιας Αδελφότητας

/Το Δέντρο της Παγκόσμιας Αδελφότητας
Το Δέντρο της Παγκόσμιας Αδελφότητας2019-04-07T15:06:50+00:00

Το Δέντρο της Παγκόσμιας Αδελφότητας

Μαργαριτάρια της Σοφίας

 

  Υπάρχει “Mία Πανταχού Παρούσα, Aιώνια, Aπεριόριστη και Aμετάβλητη APXH” που είναι “η Mία ομογενής, θεία OYΣIA-APXH, η μία ριζική αιτία…. Eίναι η πανταχού παρούσα Πραγματικότητα: απρόσωπη γιατί περιέχει τα πάντα και καθετί… Bρίσκεται κρυμμένη σε κάθε άτομο στο Σύμπαν και είναι το ίδιο το Σύμπαν.” 

Μυστική Δοξασία, Ι, 273

Ασπασία Παπαδομιχελάκη

Η «ενότητα της ζωής» και η «αδελφότητα των ανθρώπων», είναι οι έννοιες που έφερε στη Δύση, η σύγχρονη Θεοσοφία. Οι έννοιες αυτές δεν ήταν άγνωστες ούτε παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά. Το μήνυμα της αγάπης του Χριστιανισμού και της μη-βίας του Ινδουϊσμού έχουν την ίδια έννοια. Πρόκειται για τις αιώνιες σταθερές Ιδέες που αποτελούν τον πυρήνα και τη βάση της εσωτερικής ζωής. Μόνον η έκφρασή τους αλλάζει καθώς προσαρμόζεται στις ανάγκες της κάθε εποχής. Η ηθική γραμμή της σύγχρονης Θεοσοφίας, ήταν να στηρίξει τα ιδανικά της αγάπης, της συνύπαρξης, της αλληλεγγύης και της ανιδιοτελούς προσφοράς, καταστάσεις που δικαιολογούνται όταν το υπόβαθρο των υπάρξεων είναι ενιαίο και ομογενές στην ουσία του.

Στον πρόλογο της Μυστικής Δοξασίας καταγράφονται οι θεμελιώδεις έννοιες της διδασκαλίας των οποίων η ανάλυση αποτελεί το θέμα του δίτομου πολυσέλιδου έργου. Στο κεφάλαιο περί αφύπνισης του Κόσμου (1) αναφέρεται ότι αυτό που αναδύεται ως πρώτη Αρχή ονομάζεται στα σανσκριτικά Παραμπράχμα. Αυτή είναι η Μία Πραγματικότητα. Παρα σημαίνει υπεράνω και μπράχμα είναι ο Πρώτος Λόγος και ισοδυναμεί με την Πρώτη Αιτία. Το Παραμπράχμα, αυτό που είναι υπεράνω του Μπράχμα, είναι ισοδύναμο του Απόλυτου και προσδιορίζεται ως εξής:

«Το Παραμπράχμαν (η Μία Πραγματικότητα, το Απόλυτο) είναι το πεδίο της Απόλυτης Συνειδητότητας, δηλαδή εκείνη η Ουσία που βρίσκεται πέρα από κάθε σχέση με την εξαρτημένη ύπαρξη και της οποίας η συνειδητή ύπαρξη δεν είναι παρά ένα εξαρτημένο σύμβολο.» (2) Το Παραμπράχμα δεν είναι Οντότητα ή ατομικοποιημένο Όν, αλλά αντιπροσωπεύει εκείνο που είναι υπεράνω του Απόλυτου και της οποιασδήποτε συμπαντικής ιεραρχίας.

Ένας μυστικός όρος για τη «Α-ριζη ρίζα των πάντων» σε σχέση με τα προ της εκδήλωσης στάδια, είναι ΟΕΑΟΗΟΟ, και η παράγραφος(3), αναφέρει τα ακόλουθα:
«Ο ΟΕΑΟΗΟΟ, στα Σχόλια, γίνεται ο «Πατέρας-Μητέρα των Θεών», ή το ΕΞΙ ΣΤΟ ΕΝΑ, ή η επταπλή ρίζα από την οποία όλα προβάλλουν…
Αυτό αναφέρεται στη μη-χωριστικότητα όλων όσων ζουν και έχουν την ύπαρξή τους, είτε σε ενεργό είτε σε παθητική κατάσταση. Κατά μια έννοια ο ΟΕΑΟΗΟΟ είναι «η χωρίς Ρίζα Ρίζα των πάντων» και επομένως ένα με το Παραμπράχμαν. Κατά μια άλλη έννοια είναι το όνομα για την εκδηλωμένη Μία Ζωή, την αιώνια Ζώσα Ενότητα…. Ο ΟΕΑΟΗΟΟ είναι ΕΝΑΣ και οι όψεις του δύο είτε τον λέμε Παραμπράχμα ή Μουλαπρακρίτι, γιατί και τα δύο είναι οι δύο όψεις τους Ενός.» (4)

O θεμελιώδης Nόμος της Θεοσοφικής Διδασκαλίας αναφέρει ότι υπάρχει “Mία Πανταχού Παρούσα, Aιώνια, Aπεριόριστη και Aμετάβλητη APXH” (5) που είναι “η Mία ομογενής, θεία OYΣIA-APXH, η μία ριζική αιτία…. Eίναι η πανταχού παρούσα Πραγματικότητα: απρόσωπη γιατί περιέχει τα πάντα και καθετί… Bρίσκεται κρυμμένη σε κάθε άτομο στο Σύμπαν και είναι το ίδιο το Σύμπαν.” (6)

Για τη Θεοσοφία, η ενότητα του εκδηλωμένου κόσμου είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός, μια κατάσταση που προϋπάρχει πριν από κάθε εκδήλωση και εξακολουθεί να υπάρχει στη διάρκεια της συμπαντικής εκδήλωσης. Είναι η βάση του φαινόμενου πλουραλισμού. Η πανταχού παρούσα ομογενής ουσία είναι το υπόστρωμα της εκδηλωμένης ζωής, και είναι η ίδια ουσία-υλικό που υπάρχει στην κάθε Μονάδα. Αυτή η ομογένεια προσδιορίζει την ενότητα της ζωής και την αδελφότητα των εκδηλωμένων.

Ο νόμος της ενότητας αποτελεί την πρώτη θεμελιώδη πρόταση του Θεοσοφικού Κινήματος και μαζί με τις άλλες δύο προτάσεις διαμορφώνουν το πεδίο της γνώσης μέσα στο οποίο καταγράφεται η εσωτερική διδασκαλία.

Οι τρεις θεμελιώδεις προτάσεις είναι οι εξής:
Αδελφότητα των ανθρώπων, χωρίς διάκριση φυλής, χρώματος, θρησκείας ή κοινωνικής θέσης.
• Η σοβαρή μελέτη των αρχαίων παγκόσμιων θρησκειών με σκοπό τη σύγκριση και συλλογή παγκόσμιων ηθικών κωδίκων.
• Η μελέτη και ανάπτυξη των λανθανουσών θείων δυνάμεων στον άνθρωπο.

Η δεύτερη πρόταση του Θεοσοφικού Κινήματος αναφέρεται στη μελέτη των παγκόσμιων θρησκειών με σκοπό τη συγκριτική και τη συλλογή εξ αυτών, των παγκόσμιων ηθών, αναφέρει το Θεοσοφικό λεξικό.
Και η Τρίτη πρόταση που προτείνει «το ξετύλιγμα των λανθανουσών θείων δυνάμεων του ανθρώπου», επιτυγχάνεται με την εφαρμογή των ηθών στην καθημερινή ζωή μας.

H Ε.Π.Μπλαβάτσκυ έγραψε τα εξής σχετικά με το καθήκον των Θεόσοφων:
«Ως ένας πυρήνας της αληθινής Αδελφότητας, εξαρτάται από τους ίδιους να κάνουν το Θεοσοφικό Κίνημα μια κιβωτό που προορίζεται, στο όχι πολύ μακρινό μέλλον, να μεταφέρει την ανθρωπότητα του νέου κύκλου πάνω από τα ακάθαρτα ύδατα του κατακλυσμού, του δίχως ελπίδα, υλισμού.
Η μεγάλη αλλαγή θα πρέπει να γίνει δίχως κοινωνικές αναστατώσεις, δίχως να χυθεί μια στάλα αίμα. Η αλλαγή θα γίνει μόνο στο όνομα της αξιωματικής εσωτερικής Αλήθειας, που λέει ότι η μεγάλη διασπορά των πεπρωμένων που αφορούν στην κοινωνική θέση και τη νοημοσύνη, οφείλεται στο προσωπικό κάρμα κάθε ανθρώπου. Θερίζουμε ό,τι σπέρνουμε. Αν η φυσική προσωπικότητα διαφέρει από άτομο σε άτομο, ο εσωτερικός εαυτός μέσα μας ή η αθάνατη ατομικότητα απορρέει από την ίδια θεία ουσία με εκείνη του γείτονά μας. Εκείνος που έχει κατανοήσει την εσωτερική αλήθεια ότι κάθε Εγώ αρχίζει και τελειώνει από και στο αόρατο ΟΛΟ, δεν μπορεί να αγαπά τον γείτονά του, λιγότερο από τον εαυτό του

Από την ενότητα κι επομένως την αδελφότητα, βλασταίνει η συμπόνια και η δικαιοσύνη για όλες τις ψυχές του κόσμου. Αυτό ονομάζεται Θείο Ήθος και είναι συνώνυμο της αιώνιας Αλήθειας.

Τί σημαίνει ήθος;

Η Φύση είναι το φαινομενικό ένδυμα της Μίας Αρχής από την οποία πηγάζει η συμπαντική ζωή με ό,τι περιλαμβάνει. Το εκδηλωμένο σύμπαν αποτελείται από μυριάδες Μονάδες που όλες πηγάζουν από ένα Μοναδικό Κέντρο Απορροής, το Παραμπράχμα. Όσα υπάρχουν στο εκδηλωμένο σύμπαν είναι Μονάδες ζωής που συμμετέχουν είτε ακούσια είτε εκούσια στον σχηματισμό και στην εξέλιξη του κόσμου, διαδικασία που στηρίζεται αποκλειστικά στην εφαρμογή της Θείας Σκέψης.

Νόμος είναι η Θεία Σκέψη, που είναι η συσσώρευση μυριάδων εμπειριών που καταλήγουν στην εφαρμογή όλων όσων συνάδουν με το Θείο Ήθος.
Θεία Σκέψη, Θείο Ήθος, και Θείος Νόμος είναι η τριπλή έκφραση της Μίας Αρχής, στο υπό εκδήλωση σύμπαν. Το Θείο Ήθος είναι η καρδιά της Μοναδικής Ύπαρξης, διαμέσου της οποίας διαχέεται η Σοφία-Θεία Σκέψη, διαποτισμένη και σφραγισμένη με τις αρχές της δικαιοσύνης και της συμπόνιας, για ό,τι υπάρχει εκδηλωμένο. Αυτά είναι τα θεία κατηγορήματα που στη δική μας αντίληψη φθάνουν ως ηθικά πρότυπα και αρετές της αγάπης, αλληλεγγύης, συνύπαρξης, αδελφότητας, θυσίας και προσφοράς προς τους άλλους.
Η φιλοσοφία του Ήθους της Σοφίας-Θρησκείας, με την οποία συμφωνούν η εσωτερική επιστήμη της και η παγκόσμια μεταφυσική της, εκφράζει τον Κόσμο που δεν είναι μόνο ορατός και υλικός αλλά είναι επίσης ενεργειακός και ηθικός. Η ανθρώπινη ψυχή είναι μια ακτίνα της Παγκόσμιας Ψυχής που ζει και τρέφεται με ηθικούς νόμους.

«Συμπόνια είναι ο νόμος των νόμων, είναι η αιώνια αρμονία. Είναι η απεριόριστη παγκόσμια ουσία. Είναι ο νόμος του αιώνιου δικαίου και της τέλειας κατάστασης όλων των πραγμάτων. Είναι ο νόμος της αιώνιας Αγάπης

Στην πρακτική της εφαρμογή, η Θεοσοφία είναι «ΘΕΙΟ ΗΘΟΣ». Στο Κλειδί της Θεοσοφίας, η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ λέει ότι το ήθος είναι «η ουσία και το αφρόγαλα των παγκόσμιων ηθών που έχουν συγκεντρωθεί από τις διδασκαλίες όλων των μεγάλων παγκόσμιων μεταρρυθμιστών. Υπάρχουν στον Κομφούκιο, και στον Ζωοροάστρη, στον Λάο-Τσε και στο Μπαγκαβάτ-Γκιτά, στα διδάγματα του Βούδδα, του Ιησού, του Πυθαγόρα, του Σωκράτη, του Πλάτωνα και στις σχολές τους.»

Στα Πέντε Μηνύματα προς τους Αμερικανούς Θεόσοφους,(7) η ΕΠΜ λέει:
«Η ουσία της Θεοσοφίας είναι η τέλεια εναρμόνιση της θείας με την ανθρώπινη φύση, η εφαρμογή των θείων ιδιοτήτων και καταστάσεων, και η κυριαρχία τους πάνω στα γήινα ή ζωώδη πάθη.»

Όσον αφορά τη διάδοση της Θεοσοφίας, είναι ανάγκη να θυμόμαστε ότι:
«Το καθήκον των Θεόσοφων, είναι να στρέφουν τις καρδιές και τις σκέψεις των ανθρώπων προς την ελεημοσύνη, τη δικαιοσύνη και τη γενναιοδωρία, ιδιότητες που ανήκουν ειδικά στο ανθρώπινο βασίλειο και είναι εντελώς φυσιολογικές όταν ο άνθρωπος έχει αναπτύξει τις ποιότητες που τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο ον.»(8)
Και προσθέτει ότι «τα ήθη της Θεοσοφίας είναι πολύ πιο απαραίτητα στην ανθρωπότητα απ’ότι οι επιστημονικές απόψεις για τα ψυχικά φαινόμενα της φύσης και του ανθρώπου.»(9)

Όταν το ΕΝΑ γίνεται ΠΟΛΛΑ

Το κεντρικό σημείο της εκδήλωσης πηγάζει από την Αιώνια Μία Αρχή στην αρχή κάθε νέας κοσμικής αφύπνισης. Τα Ηλιακά συστήματα καθώς και το δικό μας είναι το αποτέλεσμα μιας απορροής Μονάδων από την καρδιά της Συμπαντικής Μονάδας ή του Λόγου ή της Πρώτης Αιτίας.

Η Κοσμική Μονάδα είναι μια συνθετική Μονάδα και ό,τι θα αποτελέσει τον μελλοντικό κόσμο, απορρέει απ’αυτήν. Αυτή η συλλογική Μονάδα είναι ο Τρίτος Λόγος, ο Δημιουργός και ο Αρχιτέκτονας που φέρνει τη Θεία Σκέψη στην αντικειμενική όψη του κόσμου. Είναι το Κεντρικό Σημείο απ’όπου θα προέλθει οτιδήποτε εμφανιστεί στο σύμπαν το οποίο θα τοποθετηθεί στις κατάλληλες θέσεις, θα καθοδηγηθεί από τον νόμο της εξέλιξης και θα διαμορφώσει την ατομική του συνειδητότητα από τον λήθαργο σε μια συνεχώς αναπτυσσόμενη πνευματική αυτό-συνειδητότητα παρόμοια με εκείνη της Λογοϊκής Μονάδας.
Η ανθρωπότητα είναι το παιδί της Κοσμικής Μονάδας που ονομάζεται Μάνου. Είναι τμήμα της ύπαρξής Του, ανήκει στις πλανητικές κυκλικές αλύσους και ο στόχος είναι η προοδευτική νοητική και πνευματική της αναβάθμιση και συνεχής πρόοδος.
Yπάρχει μια αδιάρρηκτη σχέση συγγένειας ανάμεσα στις Μονάδες-ψυχές του δημιουργημένου κόσμου, καθώς όλα προέρχονται από τη Mία Zωή. Η περιφορά των Μονάδων μέσα σε διαφορετικά επίπεδα συνειδητότητας, γίνεται με έναν τέτοιο τρόπο ώστε η λιγότερο εξελιγμένη ζωή να αποτελεί την υπόσταση της πλέον πνευματικά εξελιγμένης. O κόσμος αποτελείται από άπειρα σύνολα ζωής, το μικροκοσμικό υπάρχει μέσα στο μακροκοσμικό και το μικρότερο αποτελεί το παιδί του μεγαλύτερου, ενώ όλοι αυτοί οι κύκλοι μέσα σε κύκλους είναι παιδιά του Eνός Δημιουργού και αδέλφια μεταξύ τους.

Στο πλανητικό μας σύστημα, όπως και σε κάθε σύστημα, οι απορρέουσες μονάδες δεν είναι μόνο ανθρώπινες. Οτιδήποτε υπάρχει γύρω μας, φυσικό, ενεργειακό, ορατό και αόρατο, περιέχει στον πυρήνα του «μία Μονάδα». Κάθε οντότητα, περιλαμβανομένου και του ανθρώπου, αποτελείται από διαφορετικές ιεραρχίες Μονάδων, οι οποίες αποτελούν τα διαφορετικά της σώματα.
Η ανθρώπινη Μονάδα εμπεριέχοντας τα πρωτότυπα και τις δυνάμεις των ανώτερων Μονάδων της, γίνεται ο δημιουργός του ατομικού της μικρόκοσμου, που είναι το φυσικό και αστρικό της σώμα.

Κάθε Μονάδα, όσο μικρή κι αν είναι, αποτελείται από Μοναδική Ουσία και από ένα πέπλο που την καλύπτει και την προσδιορίζει. Για να υπάρξει στην αντικειμενικότητα, θα πρέπει να χρησιμοποιήσει ένα πέπλο από ύλη. Δίχως αυτό το κάλυμμα, παραμένει ανεκδήλωτη. Επομένως στην εκδήλωση λαμβάνουν μέρος δύο παράγοντες. Το πνεύμα και η ύλη. Όλα τα πέπλα σχηματίζονται από το ρεύμα της Ζωής που πηγάζει από την καρδιά της Μονάδας προς τα έξω, εξαρτώνται από το είδος της ύλης που τα ενεργοποιεί και παράγει ανάλογα σκοτεινά ή φωτεινά καλύμματα. Κατά τη διάρκεια αυτής της δημιουργικής διαδικασίας, η μονάδα ως θεία, πνευματική και ανθρώπινη αντιπροσωπεύει τη συνειδητότητα, ενώ τα σώματά της αντιπροσωπεύουν την ύλη σε όλους τους βαθμούς της αντικειμενικότητας.

Χαρακτηριστικό των Μονάδων είναι α) η κοινή θεία ουσία τους, και β) το διαφορετικό τους επίπεδο συνειδητότητας που καταλήγει σε μια ιεραρχική κατάταξη.

Η πρώτη κατάσταση καθορίζει την ενότητα της ζωής και επομένως την αδελφότητα των Μονάδων. Η δεύτερη που είναι η διαφορετική συνειδητότητα, διαβαθμίζει τις Μονάδες σε ιεραρχίες. Η ιεράρχηση εξαρτάται από την εξελικτική κατάσταση κάθε Μονάδας. Εξέλιξη είναι η τάση για πνευματοποίηση με τελικό στόχο την ανάπτυξη και ενεργοποίηση των λανθανουσών θείων δυνάμεών των Μονάδων.

Κάθε μονάδα αποτελώντας μέρος του προσωρινού συνόλου της θα πρέπει να περάσει βαθμηδόν από τα επόμενα στάδια της εξελικτικής κλίμακας και από ανόργανη και φυτική μονάδα να γίνει μια αγγελική, αρχαγγελική και θεία μονάδα.

Η ιεράρχηση των Μονάδων γίνεται με βάση την ενεργοποίηση και την ανάπτυξη των επτά αρχών που λανθάνουν εντός τους. Οι Μονάδες που έχουν αναπτύξει μία αρχή, ονομάζονται Στοιχειακά. Όταν εκδηλώνουν δύο αρχές, λέγονται ορυκτά. Οι τρεις δραστηριοποιημένες αρχές αντιστοιχούν στο φυτικό βασίλειο, οι τέσσερεις στο ζωικό βασίλειο, οι πέντε ενεργοποιημένες αρχές ανήκουν στο ανθρώπινο είδος, οι έξι αρχές αναδεικνύουν ένα Μαχάτμα ή Μποντισάττβα, ενώ η ενεργοποίηση της έβδομης αρχής δίνει έναν Βούδδα.

Εκτός από την ανθρωπότητα, τα ζώα, τα φυτά, τα ορυκτά και τα στοιχειακά, υπάρχουν και άλλα είδη ζωής που είναι παράλληλης εξέλιξης με τη δική μας όπως είναι τα ντέβα και ανώτερα της ανθρωπότητας όπως είναι οι θεοί, οι Βούδδες και οι Υιοί του Θεού. Η αδελφότητα των Πνευματικών Όντων, των Σοφών, των Μυσταγωγών, των Διδασκάλων της Σοφίας-Μαχάτμα, έχει την αποστολή να επιβλέπει και να συμπαρίσταται στην πνευματική και νοητική πρόοδο της ανθρωπότητας.

Ο άνθρωπος όντας ένα αντίγραφο του μακρόκοσμου ή της πνευματικής του Μονάδας έχει εγγενώς τις δυνάμεις και τις αρχές της. Με πρότυπο την επταπλότητα των αρχών και των αντίστοιχων πεδίων τους, θα πρέπει να εκτελέσει κύκλους ζωής και εμπειρίας σε διαφορετικά πεδία με ανάλογα των πεδίων σώματα και να αναπτύξει τις αντίστοιχες των σωμάτων αρχές τους.

Ο τελικός στόχος της κάθε Μονάδας είναι να επανέλθει στην Πατρική της Μονάδα αφού προηγουμένως αναπτύξει διαμέσου των διαφορετικών καλυμμάτων της τις επτά δυνάμεις που κληρονομεί από την πηγή της.
Οι Μονάδες είναι παιδιά του Ενός, της Μίας Αρχής, έχουν την ουσία του Πατέρα τους, δηλαδή είναι Σπινθήρες της Αιωνιότητας και καλύπτονται με πέπλα ουσίας-ύλης.

Η ενότητα της ζωής και η αδελφότητα των Μονάδων είναι ένα πραγματικό γεγονός. Εμείς οι άνθρωποι σε τούτο το σημείο εξέλιξης που βρισκόμαστε δεν το αντιλαμβανόμαστε, δεν το κατανοούμε και με μεγάλη δυσκολία το ενστερνιζόμαστε.

Η Αδελφότητα των Διδασκάλων της Σοφίας

Η Θεοσοφία πάντα διδάσκεται από Αντέπτ που τη διασώζουν στο πέρασμα του χρόνου. Αυτοί οι σπουδαίοι Άνθρωποι είναι το άνθος της ανθρώπινης φυλής. Αυτοί δημιούργησαν την αρχαία αδελφότητα που ανήκει και υπηρετεί την Ιεραρχία της Συμπόνιας. Αυτή η αδελφότητα των ΣΟΦΩΝ κατοικεί στη Γη αλλά γενικότερα είναι άγνωστη. Ισχυρίζονται ότι υπάρχει ένας και μοναδικός κορμός σοφίας και γνώσης των νόμων της Φύσης. Στο παρελθόν η μοναδική αυτή εσωτερική γνώση έγινε γνωστή με πολλές ονομασίες, τελευταία ονομάστηκε σύγχρονη Θεοσοφία.

Οι Διδάσκαλοι της Σοφίας, έχουν διέλθει διαμέσου της ανθρωπότητας στο απώτερο παρελθόν. Ο όρος «Διδάσκαλος της Σοφίας» χρησιμοποιείται διότι αυτά τα Όντα όχι μόνο κατέχουν απόλυτα τα ποικίλα τμήματα και τις δυνάμεις της δικής τους φύσης, αλλά έχουν κατακτήσει εξ ολοκλήρου τη γνώση των νόμων της ζωής.

Είναι ένα από τα βασικά αξιώματα της φιλοσοφίας ότι υπάρχουν εκείνοι οι οποίοι, μέσα στους αιώνες και μέσω παρατήρησης και εμπειρίας, έχουν κατακτήσει και διατηρήσει τη γνώση αυτή προς όφελος της ανθρωπότητας. Χωρίς αυτά τα Όντα που μέσα στη φυσική πορεία της εξέλιξης έχουν αναπτυχθεί πολύ περισσότερο από εμάς, δεν θα μπορούσε να υπάρχει η εσωτερική γνώση. Ονομάστηκαν Μεγαλύτεροι Αδελφοί, Διδάσκαλοι της Σοφίας, Αντέπτ, Ιεροφάντες και Μαχάτμα, εκ των οποίων η τελευταία είναι ίσως η πιο περιεκτική εφόσον σημαίνει «Μεγάλη Ψυχή».

«Τα όντα αυτά που βρίσκονται πάνω από εμάς στην κλίμακα της εξέλιξης, που είναι σπουδαιότερα από όποιους «Θεούς» θα μπορούσαμε να συλλάβουμε, πέρασαν μέσα από τις ίδιες δοκιμασίες και τις ίδιες ταλαιπωρίες που υφιστάμεθα κι εμείς, μέχρι που έμαθαν να γνωρίζουν την εσώτατη φύση τους και να ενεργούν σύμφωνα με αυτήν. Κατόρθωσαν να μάθουν ότι αληθινή θρησκεία είναι η αυτογνωσία και η ανάλογη δράση. Εμβαθύνοντας σε αυτή καθαυτή την προέλευση της ύπαρξής τους, διαπίστωσαν ότι όλα τα όντα ανεξαιρέτως έχουν την ίδια προέλευση – μόνο η γνώση που αποκτά κανείς και η χρήση αυτής της γνώσης είναι που κάνει τη διαφορά ανάμεσα στα όντα. Η γνώση τους είναι μια απόλυτα ακριβής γνώση της ουσίας όλων όσα υπάρχουν στη φύση, και μόνο αυτή είναι η βάση κάθε αληθινής θρησκείας.
Έργο τους είναι η ακαταπόνητη προσπάθεια να στρέφουν την προσοχή μας στις μεγάλες αλήθειες που αφορούν στην αληθινή εσώτερη Ύπαρξή μας, στους Νόμους της Φύσης και της εξέλιξης, στο πεπρωμένο του ανθρώπου και στη βασική ενότητα όλων των μορφών της ζωής.» (10)

Και πάλι στον Ωκεανό της Θεοσοφίας (11) μας λέει ο κ. Τζατζ:
«Ο Μαχάτμα προικισμένος με δύναμη πάνω στο χώρο, στον χρόνο, στον νου και στην ύλη είναι δυνατόν να υπάρχει ακριβώς γιατί είναι ένας τελειοποιημένος άνθρωπος. Κάθε ανθρώπινο ον έχει εν σπέρματι όλες τις δυνάμεις που αποδίδονται σε αυτούς τους μεγάλους Μυσταγωγούς. Η διαφορά έγκειται μόνο στο γεγονός ότι εμείς, γενικά, δεν έχουμε εξελίξει αυτό που διαθέτουμε εν σπέρματι, ενώ ο Μαχάτμα έχει περάσει από την εκπαίδευση και εμπειρία που έχουν κάνει όλες τις αθέατες ανθρώπινες δυνάμεις να αναπτυχθούν εντός του και αποκόμισε δώρα που μοιάζουν θεϊκά στον αγωνιζόμενο αδελφό του κάτω.»

Επίλογος

Tο μήνυμα της ενότητας, είναι η πιο πρόσφατη πνευματική εξαγγελία η οποία εκφράστηκε στην αρχή της Υδροχοϊκής εποχής. Φορέας της εξαγγελίας υπήρξε το σύγχρονο Θεοσοφικό Κίνημα που ξεκίνησε το 1875 στη Δύση. Ως μήνυμα καθιέρωσε στον πλανήτη τη γνώση για την ενότητα της ζωής και την αδελφότητα των ανθρώπων. Θεμελίωσε την τάση για αδελφοποίηση των εθνών, για τη στενή συνεργασία των κρατών, για την οικονομική ενοποίηση και τη συναδέλφωση των θρησκειών. H τάση του ενοποιητικού μηνύματος είναι να σμίξει τα μέλη της ανθρωπότητας σε μια παγκόσμια οικογένεια, όπου κάθε άτομο να αναγνωρίζει την εσωτερική του συγγένεια και καταγωγή και μέσω αυτής της γνώσης να κατανοεί και να συμπονά όσα από τα πιο ανώριμα αδέλφια του μαστίζονται ακόμη από τη διχογνωμία, τη μισαλλοδοξία, την ανταγωνιστικότητα και τον δογματισμό.

Aυτό το πνευματικό μήνυμα προσδιορίζει ήδη τη συμπεριφορά της σύγχρονης ανθρωπότητας και καθορίζει νέους τρόπους αντίληψης σε όλα τα επίπεδα της ζωής. H κατανόηση και αφομοίωση αυτού του θεμελιώδους απόκρυφου νόμου για την ενότητα της εκδηλωμένης ζωής, μπορεί να διευρύνει την ανθρώπινη συνειδητότητα σε τέτοιο βαθμό, ώστε το άτομο να μπορεί να νιώσει ότι είναι ένα κομμάτι του Όλου, μια χρυσή φυσαλίδα ανάμεσα σε μυριάδες άλλες, που όλες μαζί αποτελούν την ύπαρξη της Mίας και Mοναδικής Aρχής.

O άνθρωπος, έως σήμερα, εκπαιδεύτηκε να αγαπά τους δικούς του ανθρώπους, την οικογένειά του, τους προσωπικούς του φίλους και οτιδήποτε αποτελεί τον προσωπικό του κόσμο και τον κάνει να αισθάνεται ασφαλής. Tο σύγχρονο πνευματικό μήνυμα, το μήνυμα της Eνότητας, τον μαθαίνει να αγκαλιάζει με μια απρόσωπη αγάπη όλο και μεγαλύτερες ομάδες ζωής, να εντάσσεται ειρηνικά ανάμεσά τους, να λειτουργεί αδελφικά και συνεργατικά με τους άλλους, τον εκπαιδεύει στην προσφορά, στην ανιδιοτέλεια, στη θυσία του προσωπικού για το σύνολο της ζωής. O αλτρουϊσμός και η συμπόνια απορρέουν από τη βαθιά πίστη για τον αόρατο δεσμό που συνδέει όλα όσα υπάρχουν εκδηλωμένα και τα οποία, όσο διαφορετικά κι αν φαίνονται, είναι ομοούσια.

Tο κύριο μήνυμα της σύγχρονης Θεοσοφίας είναι η απρόσωπη αγάπη, η αγάπη χωρίς σύνορα, πέρα από την προσκόλληση στο δικό μου τόπο, άνθρωπο, θρησκεία και φυλή. Δίνει τόση μεγάλη έμφαση στην απροσωπία ώστε “να ζεις για την ευεργεσία της ανθρωπότητας είναι το πρώτο βήμα, να ασκείς τις έξι δοξασμένες αρετές είναι το δεύτερο.” (12) Tο να προσφέρεις και να υπηρετείς την ανθρωπότητα, την πνευματική ιδέα και το Θείο Σχέδιο είναι η πράξη που πραγματοποιεί την ενότητα της ζωής και μας εντάσσει κάτω από την Iεραρχία της Συμπόνιας, επειδή “είναι από το μπουμπούκι της απάρνησης του ίδου του εαυτού, που αναπηδάει ο γλυκός καρπός της τελικής απελευθέρωσης”. (13)

 Σημειώσεις:

1. ΜΔ, Ι, 18-19
2. ΜΔ Ι, 15
3. ΜΔ Ι,68-69
4. ΜΔ Ι, 68-69
5. M.Δ. I 14
6. M.Δ., I 273
7. Πέντε Μηνύματα, της Ε.Π.Μ., σ. 6
8. Πέντε Μηνύματα, σ.9
9. Πέντε Μηνύματα, σ.13
10. Παγκόσμια Θεοσοφία, του Ρ.Κρόσμπι, σ.3
11. Ωκεανός της Θεοσοφίας, του Ου.Τζατζ, σ. 24
12. H Φωνή της Σιγής, Ε.Π.Μπλαβάτσκυ
13. Η Φωνή της Σιγής, Ε.Π.Μπλαβάτσκυ